27/11/17

Οι παγκόσμιες ημέρες περνούν, τα θέματα παραμένουν...

Αγαπητή Καμήλα
Ξεκινάω έτσι τούτη την επιστολή, αν και δεν την απευθύνω μόνο σε σένα. Η αλήθεια είναι ότι την απευθύνω και στον σύζυγό σου που θα μου επιτρέψεις να μην του δώσω εδώ, ένα όνομα έστω συμβολικό, όπως Λεωνίδας, Θανάσης, Παναγιώτης ή όποιο άλλο στην τύχη. Θα προτιμήσω να τον αποκαλώ «Κανένα», μιας και ούτε φίλος θα μπορούσε να είναι ούτε κύριο τον θεωρώ, από τότε που έμαθα πως σηκώνει χέρι επάνω σου. Άλλωστε δεν θα του ταίριαζε καλύτερο όνομα παρά εκείνο που εκφράζει την απόλυτη μηδενικότητα.
Η μάνα μου, που διαθέτει πλούσια παρακαταθήκη από παροιμίες, συνηθίζει να λέει ότι «άμα δεν γονατίσει η καμήλα, δεν αφήνει να τη φορτώσουν». Αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα ΚΑΙ για σένα. Στην αρχή ξαφνιάστηκα, ύστερα είπα «μπα…δεν μπορεί…» και κατόπιν θυμήθηκα τις μέρες που ακυρώνεις τα ραντεβού μας ή που δεν ξεμυτίζεις στην παραλία για μπάνιο, και τις φορές που ενοχοποιείς το κάσωμα της πόρτας, το βρεγμένο πλακάκι ή οτιδήποτε θα μπορούσε να ευθύνεται για τις μελανιές ή τα γδαρσίματα που δεν μπορείς να κρύψεις.
Και τότε θύμωσα! Πολύ, πάρα πολύ. Γιατί ήσαν πολλά, πάρα πολλά εκείνα που προκάλεσαν αυτόν τον θυμό μου. Θύμωσα με τον εαυτό μου που αν και κάποιες στιγμές στο παρελθόν υποψιάστηκε την κατάσταση, ανέντιμα και βιαστικά καταχώνιασε τις σκέψεις, επειδή δείχνετε «τόσο ταιριαστό ζευγάρι» εσύ κι ο Κανένας σου. Θύμωσα μ’ εκείνους που ενώ δήλωσαν ότι γνωρίζουν εδώ και πολύν καιρό την περίπτωση, μιλούσαν για σας όπως μιλάμε για τη βροχή και τον καιρό. Θύμωσα και με σένα την ίδια, που «αφήνεις να σε φορτώνουν» λες και το θεωρείς δεδομένο κι αναπόφευκτο. Καμήλα!
Δεν θ’ ασχοληθώ μαζί σου αυτή την ώρα. Δεν είμαι εξομολόγος, ψυχολόγος, κοινωνική λειτουργός ή δικηγόρος. Δεν είμαι Όργανο, δεν είμαι Φορέας, δεν είμαι Δομή. Είμαι η γυναίκα της διπλανής σου πόρτας, που θέλει να πει δυό κουβέντες σ’ αυτόν τον υπάνθρωπο που έχεις δίπλα σου, μιας και κανένας δεν θα το κάνει για σένα. Για να είμαι δίκαιη, πρέπει να ομολογήσω πως ούτε κι εγώ δεν θα το κάνω στα ίσια. Επειδή -όπως όλοι οι γύρω- δεν έχω το θάρρος να του πω κατάμουτρα όσα ξεχειλίζουν και με κάνουν να αγανακτώ.
Γι αυτό λοιπόν, διάλεξα τούτο Βήμα για να φιλοξενήσει όσα θα έπρεπε να αρθρώσει ο καθένας από «τους γύρω» και που ίσως το διαβάσει και ο «Κανένας» σου. Με την ελπίδα λοιπόν ότι κάτι φυτοζωεί μέσα του από περηφάνεια, θέλω να (τον) κράξω μέσα από τούτες τις αράδες και να του πω:
Σε ξέρω! Γνωρίζω ποιος είσαι κι ας μην το υποψιάζεσαι. Σε παρακολουθώ όταν περνάς από μπροστά μου, όπως σε παρακολουθεί όλη η πλατεία. Πώς και δεν σε νοιάζει τι λένε πίσω από την πλάτη σου! Σε ξέρω! Σε καλημερίζω όταν μπαίνω στο μαγαζί σου, όταν σου μιλάω πίσω απ’ το γκισέ ή όταν ξεκινάς για το γραφείοι σου, κι από μέσα μου σε κατονομάζω καταλλήλως. Σε χαιρετάω ενώ θέλω να σε φτύσω! Σου μιλάω ευγενικά ενώ θέλω να σε απειλήσω όπως την τρομοκρατείς. Να σε χαστουκίσω όπως τη χτυπάς. Να σε ντροπιάσω όπως την μεταχειρίζεσαι. Να σε προσβάλω όπως της μιλάς. Σε ξέρω! Σε θεωρώ άθλιο, τιποτένιο, άνανδρο!
Αλήθεια, εσύ, τι θεωρείς ότι είσαι; Ο άντρακλας ό «όλοι σούζα μπροστά μου» ή ο αφέντης ο «εγώ σας ορίζω όλους»; Ποιος σου είπε ότι είσαι κάτι παραπάνω από ανθρωπάριο; Εσύ ο ευυπόληπτος της πόλης μας, εσύ ο «χαίρετε κύριε τάδε μας», εσύ ο άρρωστος! Απ’ την άλλη, μπορεί και να μην είσαι ούτε ο γνωστός ούτε ο καλοδεχούμενος ούτε ο ισχυρός. Άλλωστε δεν υπάρχει ένας «Κανένας» μόνον. Είστε αξιοθρήνητα αρκετοί, εσείς που κρύβετε τη βία σας πίσω απ’ τις πόρτες του σπιτιού σας. Τη βία σας και τα κόμπλεξ σας.
Γι αυτό και προτείνω να γίνουμε αξιοπαρατήρητα αρκετοί και αρκετές, όσοι δεν κρύβουν την αποστροφή και την αποδοκιμασία τους πίσω από ψευτοχαμόγελα κι ευγένειες απαράδεκτες, όταν αντιλαμβάνονται συμπεριφορές χυδαίες και βάναυσες, πίσω από κάποιες κουρτίνες. Για τον πρόσθετο λόγο ότι πίσω απ’ αυτές τις κουρτίνες, εκτός από βασανισμένες γυναικείες ψυχές, μεγαλώνουν παιδιά και διαμορφώνονται χαρακτήρες. Και γιατί αν αρθρώναμε όλοι από κάτι, ευθαρσώς και απεριφράστως, ίσως να υπήρχαν λιγότερες Καμήλες στην πόλη μας. Για να μην πω ότι σίγουρα θα υπήρχαν λιγότερα δυστυχισμένα παιδιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: