18/2/18

Στο μπαούλο

Στο σπίτι μας οι αποκριάτικες φορεσιές -όπως και πολλά ακόμα, για καιρό παροπλισμένα αντικείμενα- έχουν την καλή τύχη να μπαίνουν σε μπαούλο. Ναι, ναι, από κείνα τα μεγάλα, τα ευρύχωρα μπαούλα που διαβάζουμε να υπάρχουν σε κελάρια και σοφίτες του Ντίκενς ή των αδελφών Γκρίμ. Από κείνα τα τραπεζομπάουλα που ξανανιώνουν ενίοτε, μπροστά σε καναπέδες ή σε εισόδους σύγχρονων σπιτιών. 
Σ’ ένα τέτοιο στοιβάζουμε κι εμείς, χρόνια τώρα, ό,τι θεωρούμε απαράδεκτο να φορεθεί, αλλά που είναι πιθανώς αξιοποιήσιμο. Πότε; Μααα… τις απόκριες βεβαίως. Τότε που όλα μπορούν να ντύσουν και τους πιο «παλαβούς» από ’μας, χωρίς ενοχές ή δικαιολογίες για την όποια στυλιστική παρεκτροπή. Όσο μάλιστα πιο απαράδεκτοι οι συνδυασμοί χρωμάτων, υφασμάτων και αξεσουάρ, τόσο πιο πετυχημένη η επιλογή.
Τούτη τη χρονιά, τα ψαχουλέματα έφτασαν σε βάθος. Κάτω από τα καπελίνα, τις μάσκες αερίων και τη νοσοκομειακή ποδιά, μαζί με τα διάφορα «κουδούνια, ντέφια και λιλιά» ξετρύπωσε κι εκείνο τα νυφικό που μαζέψαμε ένα πρωινό, στην πρασιά έξω απ΄ το σπίτι στου Ζωγράφου. Ξέβγαινε θυμάμαι, από μια σακούλα πλαστική, μαζί με χύμα απομεινάρια νοικοκυριού: Μια πλεκτή ζακέτα, μια στοίβα πιάτα κουζίνας διαφορετικά μεταξύ τους κι ένα κουτί παπουτσιών, με παλιές φωτογραφίες. Κάποιος θα ξεκαθάριζε το διαμέρισμα που ίσως κληρονόμησε.
Μια στρώση κάτω από το νυφικό, η στολή του Τάκη μας. Λευκή-θερινή, με τα χρυσά της κουμπιά, το πηλήκιο, με τα όλα της. Το «λευκή» βέβαια, είναι σχήμα λόγου πλέον, Πάνε δεκαετίες από τότε που φοριόταν, πάνε χρόνια από τότε που μας άφησε ο Τάκης. Την κοιτάζω, την ακουμπάω απαλά, σαν για να μην την ξυπνήσω. «Να διαλέξουμε;» ρωτήσαν οι φίλοι. «Μη φορέσουμε τα περσυνά. Ψάξτε και στο βάθος».
Και ξαφνικά, ντράπηκα. Σε τούτο το μπαούλο, δεν ανυπομονούν μονάχα τ’ αποκριάτικα. Εδώ-μέσα, έχουν καταφύγει πράγματα που έντυσαν χαρές, που φορέθηκαν επίσημα, που αγκάλιασαν απουσίες. Εσάρπες που καμάρωσαν σε ώμους γυναικείους ή που τρίφτηκαν σε πλάτες φορτωμένες με ευθύνες. Καλώς ή κακώς, δεν δόθηκαν, δεν άλλαξαν ιδιοκτήτη όταν έπρεπε. Τώρα, πώς γίνεται να φορεθούν αποκριάτικα;
Το μπαούλο ανοιχτό μπροστά μου. Μικρό κοιμητήρι που δεν κουβαλάει καμιά θλίψη, (ο πανδαμάτωρ χρόνος, μας έχει απομακρύνει από συγκινήσεις), όμως κάτι μέσα μου αρνήθηκε να διαμοιράσει τα ιμάτια. «Τη στολή και το νυφικό δεν τα πειράζουμε» είπα στην παρέα. Διαλέξαμε από τα τόσα άλλα. Μια χαρά διασκεδάσαμε. Στο βάθος στο μπαούλο, δυό φορεσιές άγνωστες μεταξύ τους, ίσως συστηθούν όσο εμείς θα χαχανίζουμε αποκριάτικα.

                                                                                                                              Ε. Τ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: