blogaki spiral

Με ευχές για τον καινούριο χρόνο

2012-01-08T13:24:00.001+02:00

Όσοι είν΄ οι σπόροι του ροδιού, τόσες σου στέλνω σκέψεις.
Ευχές ζεστές και όμορφες, στο θαύμα να πιστέψεις
πως θα ’ναι τούτη η χρονιά καλύτερη απ’ τις άλλες.
Θα ’χει λιγότερα λεφτά, χαρές όμως μεγάλες.
Στο δύο χιλιάδες δώδεκα, τόσες ευχές σου κάνω,
όσοι είν’ οι σπόροι του ροδιού και μία παραπάνω:
Σαν που ’ναι οι σπόροι μονιαστοί, φίλους να έχεις πλάι,
ρόδινη θα ’ναι κι η ζωή κι όμορφα θα κυλάει.
Ελένη Τσιάλτα

Παραμύθια στου καλοκαιριού τα σταυροδρόμια…

2011-07-11T16:27:00.004+03:00

Στη λέξη "παραμύθι" χαίρονται οι μικροί και χαμογελούν οι μεγάλοι. Έχουμε πει πολλές φορές πόσο καλή συντροφιά είναι τα βιβλία, αλλά κι όταν βρίσκεται κάποιος να σου αφηγηθεί παραμύθι, είναι ευκαιρία μοναδική. Οι παραμυθάδες του τόπου μας, ξέρουν και μας ταξιδεύουν σε κόσμους μαγικούς κι αξέχαστους. Κι αν βρεθούμε κάπου κοντά τους, στα καλοκαιρινά βράδια που έρχονται, ας πλησιάσουμε κι ας ακούσουμε. Για να μην πω οτι το καλύτερο θα είναι να ξεκινήσουμε επίτηδες για τέτοιες συναντήσεις.

Να δούμε μερικές;

-Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011:
«Της θάλασσας τα κύματα θα φέρουν ιστορίες…» Παραμύθια της αρμύρας, λόγια μπλεγμένα στα δίχτυα των καιρών, καημοί του κόσμου που ταξίδεψαν στον αφρό των κυμάτων απ’ τα βάθη των ωκεανών, γεννήματα της θάλασσας και της ανθρώπινης ανάγκης που ακούμπησαν των νερών τα ρεύματα στις στεριές της Κέας (για ενήλικο κοινό)
Στα πλαίσια της 9ης Γιορτής Παραμυθιών, Κέα- Πηγή Ελληνικά και ώρα 21.30

-Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011
«Λαϊκά παραμύθια ενάντια στων σκοτεινών μνημονίων τις ψυχοφθόρες επο-χές…» (για ενήλικο κοινό) Ρέθυμνο-Κήπος του Αλή Βαφή, Παλιά πόλη και ώρα 21.00

-Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
«Της Τύχης τα καμώματα…Λαϊκά παραμύθια για όσους αναζητούν την τύχη τους κι εκείνους που τη βρίσκουν…» (για ενήλικο κοινό)
Ρέθυμνο-Κήπος του Αλή Βαφή, Παλιά πόλη και ώρα 21.00

-Τρίτη 2 Αυγούστου 2011
«Πάρε τις λέξεις μου, δώσ’ μου το χέρι σου» Παραμύθια Αγάπης κι Έρωτα»
(για ενήλικο κοινό) Στα πλαίσια της 1ης Γιορτής Ιστορίων Αμαρίου Κρήτης
Πλάτανος Αμαρίου Ρέθυμνου και ώρα 21.00

-Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011
«Ιστορίες για εκείνους που αναζητούν κι αυτούς που βρίσκουν…" (για ενήλικο κοινό) Στα πλαίσια του Τριημέρου Αφηγήσεων «Μύθοι και παραμύθια στου Κέ-νταυρου τη ράχη-2011»
Άγιος Γεώργιος Πηλίου –Οικία Ζώη Δεμίρη, περιοχή Αγίου Αθανασίου και ώρα 21.30

-Κυριακή 8 Αυγούστου 2011
«Ελάτε να πούμε ψέματα δέκα σακιά γιομάτα!» (για παιδιά +6)
Στα πλαίσια του Τριημέρου Αφηγήσεων «Μύθοι και παραμύθια στου Κένταυρου τη ράχη-2011», Άγιος Γεώργιος Πηλίου- προαύλιο Ι. Ν Αγίου Γεωργίου και ώρα 21.30

-Τετάρτη 10 Αυγούστου 2011
«Λαϊκά παραμύθια ενάντια στων σκοτεινών μνημονίων τις ψυχοφθόρες επο-χές…» (για ενήλικο κοινό) Άφησσος Πηλίου, Καφέ Μπαρ «Marabu» και ώρα 21.00

-Κυριακή 14 Αυγούστου 2011
«Λαϊκά παραμύθια ενάντια στων σκοτεινών μνημονίων τις ψυχοφθόρες εποχές» (για ενήλικο κοινό) Χόρτο Πηλίου, Ανοιχτό Θέατρο Ιδρύματος Γ. Αγγελίνη-Π. Χα-τζηνίκου και ώρα 21.00

-Τρίτη 16 Αυγούστου 2011
«Της θάλασσας τα κύματα θα φέρουν ιστορίες…» (για ενήλικο κοινό)
Άφησσος Πηλίου, Καφέ Μπαρ «ΟΑΣΙΣ» και ώρα 21.00

-Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011
«Ελάτε να πούμε ψέματα δέκα σακιά γιομάτα!» (για παιδιά +6)
Κάτω Γατζέα Πηλίου, Αυλή Οικίας Γεωργούδη και ώρα 19.00

-Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011
«Της θάλασσας τα κύματα θα φέρουν ιστορίες» (για ενήλικο κοινό)
Κάτω Γατζέα Πηλίου, Αυλή Οικίας Γεωργούδη και ώρα 21.00

-Παρασκευή 19 Αυγούστου 2011
«Ιστορίες για εκείνους που αναζητούν κι αυτούς που βρίσκουν…» (για ενήλικο κοινό), Κισσός Πηλίου, Καφεοινοποτείον «Σχολαρχείον» και ώρα 21.00 Ο αφηγητής Δημήτρης Προύσαλης καλεί τους φίλους των παραμυθιών να τον συνα-ντήσουν στις βραδιές αφήγησης ιστοριών που διοργανώνονται φέτος το καλοκαίρι σε νησιά, βουνά και παραλίες. Θα μοιραστεί λαϊκά παραμύθια απ’ τα πέρατα του κό-σμου και τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, κουβέντες-παιδιά γεννήματα πολλών αν-θρώπων, ιστορίες με τη σοφία του χτες που καλωσορίζουν το ανήσυχο σήμερα λοξο-κοιτώντας πάντα ένα καλύτερο αύριο…

Ο Δημήτρης Προύσαλης είναι μέλος του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών και του ΠΟΦΑ (Πανελλήνιος Όμιλος Φίλων της Αφήγησης).

Καλό και παραμυθένιο καλοκαίρι σε όλους.

Πρωτομαγιά σήμερα

2011-05-01T10:01:00.004+03:00

Ξημέρωσε συννεφιασμένη η Πρωτομαγιά. Κρύο δεν κάνει αλλά ψιλοβρέχει. Άνοιξα το blogaki για να γράψω μερικά πράγματα για τούτη τη μέρα, αλλά (όπως συμβαίνει συχνά) έκανα μια βόλτα στο διαδίκτυο.
Βρήκα μια πολύ όμορφη ανάρτηση, από τα παιδιά του 12/θέσιου Δημοτικού Νέας Μαγνησίας, που αξίζει να τη διαβάσει κανείς. Λέω λοιπόν να περάσουμε από τη διεύθυνση http://dsnmag.blogspot.com και να δούμε από κοντά τί έγραψαν εκεί, για την Πρωτομαγιά.
Καλό μήνα

Όμορφη και μυρωδάτη Πασχαλιά, σε όσους περάσουν από το blogaki.

2011-04-23T17:45:00.002+03:00

Βραβείο "Πηνελόπη Μαξίμου" σε βιβλίο βραχείας φόρμας για παιδιά

2011-04-13T07:26:00.003+03:00

Ή μικρή ροδιά και ο φίλος της, ευχαριστούν όσους διάβασαν με αγάπη το βιβλίο. Εδώ, είναι ένα απόσπασμα από το σκεπτικό της κριτικής επιτροπής:

"Από τα 48 βιβλία που κατατέθηκαν στο φετινό διαγωνισμό του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για το βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου», η Κριτική Επιτροπή αποφάσισε ομόφωνα να απονείμει βραβείο στη συγγραφέα Ελένη Τσιάλτα για το βιβλίο της Η ροδιά και ο χιονάνθρωπος από τις εκδόσεις Πορτοκάλι.
Μια ιστορία τρυφερή, αισθαντική, δοσμένη με ρομαντισμό και μ’ ένα λόγο πέρα για πέρα ποιητικό, που μιλά για τη φιλία, την αυταπάρνηση και την ανιδιοτελή αγάπη, μια αγάπη που δε ζητά ανταλλάγματα, αλλά μόνο προσφέρει. Το γλωσσικό ύφος εξαιρετικό, διέπεται από λυρισμό και ευαισθησία και είναι προικισμένο με λέξεις καλοδουλεμένες, μία-μία διαλεγμένες στην κατάλληλη θέση η καθεμιά, έτσι που το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Μια ιστορία, με την οποία εντέλει η συγγραφέας καταφέρνει να τέρψει, να ευαισθητοποιήσει τον αναγνώστη και να ικανοποιήσει τις υψηλές του προσδοκίες.
Τα θερμά μας συγχαρητήρια στη συγγραφέα!"

Βραβείο Κύκλου Παιδικού Βιβλίου 2011

2011-04-03T21:43:00.006+03:00

Όμορφα νέα: Η ροδιά και ο χιονάνθρωπος εδώ και 24 ώρες, φόρεσαν την τιμητική κορδέλλα που γράφει "Βραβείο Κύκλου Παιδικού Βιβλίου".
Νοιώθεις συγκίνηση όταν βραβεύεται ένα κείμενό σου. Γι αυτό το βιβλίο μου, έκανε μια πάρα-πάρα πολύ ωραία εικονογράφηση, η Εύα η Καραντινού. Εύα, σ΄ευχαριστώ και μέσα απ' την καρδιά μου, από το μπλογκάκι μου.

2 Απριλίου - Παντού στον κόσμο, τα βιβλία έχουν την τιμητική τους. Ή, τα βιβλία, έχουν παντού στον κόσμο την τιμητική τους;

2011-04-02T12:54:00.008+03:00

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν γεννήθηκε στις 2 Απριλίου, το 1805

2011-04-02T09:12:00.017+03:00

Την ημέρα αυτή, την καθιέρωσε το 1966 η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, ως παγκόσμια ημέρα εορτασμού των παιδικών βιβλίων. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μια αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης, και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας.
Το 2011 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Εσθονίας. Το μήνυμα το έγραψε η πολυβραβευμένη Εσθονή συγγραφέας Aino Pervik, που γεννήθηκε στην Εσθονία το 1932. Έχει γράψει 47 βιβλία για παιδιά.

Το βιβλίο θυμάται, της Aino Pervik
“Όταν ο Αρνο και ο πατέρας του έφτασαν στο σχολείο, τα μαθήματα είχαν ήδη αρχίσει.”
Στην πατρίδα μου την Εσθονία όλοι σχεδόν ξέρουν απ’ έξω αυτή τη φράση. Είναι η πρώτη γραμμή από ένα βιβλίο με τίτλο Η Άνοιξη. Κυκλοφόρησε το 1912 και ήταν γραμμένο από τον Εσθονό συγγραφέα Oskar Luts (1887 – 1953).
Η Άνοιξη μιλάει για τη ζωή των μαθητών ενός ενοριακού σχολείου στην Εσθονία στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Oskar Luts έγραφε για τη δική του παιδική ηλικία. Ο Arno του βιβλίου είναι στην πραγματικότητα ο Oskar Luts όταν ήταν παιδί.
Οι ερευνητές μελετούν παλιά ντοκουμέντα και με βάση αυτά γράφουν την ιστορία των βιβλίων. Τα ιστορικά βιβλία μιλούν για περιστατικά που έχουν συμβεί, αλλά σ’ αυτά τα βιβλία δεν είναι πάντα ξεκάθαρο πώς ήταν η ζωή των κοινών ανθρώπων.
Τα βιβλία με διηγήματα θυμούνται πράγματα που δεν μπορεί να βρει κανείς σε παλιά ντοκουμέντα. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να μας πουν πώς σκεφτόταν ένα παιδί σαν τον Αρνο όταν πήγαινε σχολείο πριν από εκατό χρόνια, ή τι ονειρεύονταν τα παιδιά εκείνο τον καιρό, τι τα φόβιζε ή τι τα έκανε να νιώθουν ευτυχισμένα. Το βιβλίο θυμάται επίσης τους γονείς των παιδιών, θυμάται σε ποιους ήθελαν να μοιάσουν τα παιδιά τους και τι μέλλον προσδοκούσαν γι’ αυτά.
Μπορούμε βέβαια και σήμερα να γράψουμε βιβλία για παιδιά μιας παλιάς εποχής και συχνά τέτοια βιβλία είναι συναρπαστικά. Ωστόσο ένας σύγχρονος συγγραφέας δεν μπορεί να ξέρει πραγματικά τις μυρωδιές και τις γεύσεις, τους φόβους και τις χαρές του μακρινού παρελθόντος. Ο σύγχρονος συγγραφέας γνωρίζει ήδη τι επακολούθησε και πώς εξελίχθηκε το μέλλον των ανθρώπων.
Το βιβλίο θυμάται το χρόνο που γράφτηκε.
Από τα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς μπορούμε να καταλάβουμε πώς ήταν πραγματικά η ζωή ενός αγοριού στους δρόμους του Λονδίνου στα μέσα του 19ου αιώνα – τον καιρό του Ολιβερ Τουίστ. Με τα μάτια του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (τα μάτια του Ντίκενς εκείνη την εποχή) βλέπουμε όλων των ειδών τους χαρακτήρες που ζούσαν στην Αγγλία στα μέσα του 19ου αιώνα – πώς ήταν οι σχέσεις τους και πώς οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους επηρέαζαν τις σχέσεις αυτές. Επειδή ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ ήταν σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο Κάρολος Ντίκενς, δεν είχε ανάγκη ο Ντίκενς να φανταστεί αυτά που έγραφε, τα ήξερε ήδη. Κι ακόμα, από ένα βιβλίο είναι που ξέρουμε πώς ήταν για τον Τομ Σόγιερ, τον Χάκερλμπερι Φιν και το φίλο τους τον Τζιμ να ταξιδεύουν στον ποταμό Μισισιπή στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Μαρκ Τουέιν έγραψε για τις περιπέτειές τους. Γνώριζε πολύ καλά τι σκέφτονταν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης για τους άλλους, γιατί ζούσε ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Ήταν ένας από εκείνους.
Στα έργα τα λογοτεχνικά, οι πιο ακριβείς περιγραφές προσώπων του παρελθόντος είναι εκείνες που γράφτηκαν την εποχή που ζούσαν ο ι παλιοί εκείνοι άνθρωποι.
Το βιβλίο θυμάται. Η συγγραφέας Aino Pervik.

Όταν μιλάμε για παιδικό βιβλίο, έχουμε πάντα στο νου μας οτι τον ίδιο σημαντικό ρόλο με τον συγγραφέα, παίζει και ο εικονογράφος. Παιδί και εικόνες, πάνε χέρι-χέρι.
Την αφίσα για το μήνυμα της IBBY (είναι η Διεθνής Οργάνωση για το παιδικό βιβλίο, όπως είπαμε),τη φιλοτέχνησε ο Εσθονός εικονογράφος Jüri Mildeberg, που γεννήθηκε στο Ταλίν το 1965. Έχει εικονογραφήσει ώς τώρα 20 βιβλία κι έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Οι εικονογραφήσεις του εκπέμπουν ζεστασιά, χιούμορ και μυστήριο.

Μερικές από τις εικονογραφήσεις του:

Όσο για την μετάφραση του μηνύματος, τη χρωστάμε στην αγαπημένη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς- Ανδρουτσοπούλου. Τιμήθηκε με τo Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας της Ακαδημίας Αθηνών, με δύο Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου, με τιμητικά διπλώματα από τo Πανεπιστήμιο της Padova και τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, καθώς και με δέκα ακόμη πανελλήνια βραβεία. Έργα της έχουν μεταδοθεί από τo ραδιόφωνο και την τηλεόραση κι έχουν μεταφραστεί στα ιαπωνικά, στα αγγλικά, στα αλβανικά και στα κορεατικά.

2 Απριλίου Παγκοσμια ημέρα γιορτής του παιδικού βιβλίου

2011-04-01T22:48:00.007+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ αυτό το σπίτι στη Δανία, ζούσε ένας παπουτσής, που το 1805 απόκτησε έναν γιό. Ήταν 2 Απριλίου. Ο παπουτσής πέθανε νωρίς, αφήνοντας τη γυναίκα του και το γιό του τον Χανς, πολύ φτωχούς.Το μικρό αγόρι προσπάθησε να μάθει τη δουλειά του πατέρα του αλλά δεν είχε κλίση ούτε σ΄ αυτήν ούτε στο ράψιμο ούτε σε κάτι ανάλογο.

Εκείνο που του άρεσε πάρα πολύ, ήταν το θέατρο και το γράψιμο. Ηθοποιός δεν κατάφερε να γίνει, γιατί ως νεαρός ήταν πολύ άσχημος και αδύνατος. Τόσο που δεν άρεσε καθόλου το παρουσιαστικό του. Άρχισε μαθήματα μουσικής, γιατί είχε πολύ ωραία φωνή αλλά αρρώστησε κι έχασε τη φωνή του. Αφιερώθηκε στο γράψιμο. Αυτό άρεσε πάρα πολύ. Αγαπήθηκε και τιμήθηκε με τον καιρό. Είχε αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία στη χαρτοκοπτική. Έκανε ταξίδια στον κόσμο, (επισκέφτηκε μάλιστα και την Ελλάδα), έγραψε θεατρικά έργα, έγραψε και παραμύθια. Μέχρι τα 80 του χρόνια, κατάφερε να μας αφήσει καταπληκτικά κομμάτια όπως: Η βασίλισσα του χιονιού, η βοσκοπούλα κι ο καπνοδοχαθαριστής, το αηδόνι του αυτοκράτορα, η μικρή γοργόνα, ο μικρός μολυβένιος στρατιώτης, η τοσοδούλα, η βασιλοπούλα και το μπιζέλι και άλλα πολλά ακόμα.

Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Γυναικείας Λογτεχνικής Συντροφιάς 2011

2011-02-23T15:48:00.004+02:00

Πέρασε πολύς καιρός που δεν άνοιξε το μπλογκάκι. Από τα Χριστούγεννα, φτάσαμε κιόλας στις Απόκριες. Το blogaki spiral που απευθύνεται στα παιδιά, θα μεταμφιεστεί για λίγο, σε μπλογκ για μεγάλους, ίσα-ίσα για να χωρέσει μια ανάρτηση που ίσως ενδιαφέρει πολλούς. Ίσως ενδιαφέει τους μεγάλους που θέλουν να γράψουν για παιδιά. Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, είναι έτοιμη να υποδεχτεί τα κείμενα και τις συμμετοχές όσων θελήσουν να πάρουν μέρος στους διαγωνισμούς της.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 56ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ 2011

Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά προκηρύσσει τον 56ο πανελλήνιο διαγωνισμό της για τη συγγραφή βιβλίων για παιδιά.
Τα έργα πρέπει να είναι λογοτεχνικά, προσεγμένα στη γλώσσα, να εμπνέουν αισιοδοξία και πίστη για τη ζωή και να κινούνται μέσα στην ελληνική πραγματικότητα.

Οι κατηγορίες στις οποίες μπορούν να συμμετάσχουν οι υποψήφιοι, είναι οι ακόλουθες:

1. Βραβείο Εκδ. Οίκου ΨΥΧΟΓΙΟΣ, 800 Ευρώ.
Μυθιστόρημα με ελεύθερο θέμα για παιδιά 9-12 ετών.

2. Βραβείο Εκδ. Οίκου ΚΕΔΡΟΣ, 800 Ευρώ.
Μυθιστόρημα, για εφήβους και νέους που να θίγει κάποια από τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, με τρόπο υπεύθυνο αλλά χωρίς διδακτισμό..

3. Βραβείο Ιεράς Μητροπόλεως Ν. Σμύρνης, 500 Ευρώ.
Μυθιστόρημα με θέμα «Αλησμόνητες Πατρίδες του Μικρασιατικού Ελληνισμού».

4. Βραβεία Ελένης Μαυρουλίδου Δάβαρη και Βίλμας Μαυρουλίδου-Σαλιβέρου, εις μνήμην Λούλας και Ηλία Μαυρουλίδη και Λιλής Γιαννέτσου.
α) Μυθιστόρημα για παιδιά 9-12 ετών, με θέμα «Θησαυροί της Ελληνικής γης». 500 Ευρώ
β) Βραβείο θεατρικού έργου, 500 Ευρώ.
Θεατρικό έργο για εφήβους με θέμα προβλήματα που απασχολούν την ηλικία αυτή.
ΣΗΜ.:Τα θεατρικά έργα πρέπει να ανταποκρίνονται σε μια θεατρική παράσταση. Να είναι χωρισμένα σε πράξεις, σκηνές να υπάρχουν σκηνικές οδηγίες, διάλογοι, δράση, εντάσεις, συγκρούσεις και θεατρικά αποδεκτή ολοκλήρωση του έργου.. Τα σχολικά σκετς αποκλείονται.

5. Βραβεία Λούλας Παπιδάκη-Πιπίνη εις μνήμην Δημητρίου και Αθανασίας Παπιδάκη και Αντωνίου Πιπίνη.
α) Ποίηση, 500 Ευρώ.
Συλλογή 25 ποιημάτων για παιδιά του δημοτικού σχολείου.
β) Μονογραφία για το έργο Έλληνα συγγραφέα ή ποιητή της παιδικής λογοτεχνίας, πλήρως τεκμηριωμένη με στοιχεία, βιογραφικά, θεματικής, ύφους, τεχνοτροπίας κ.λ.π.) 500 Ευρώ.

6. Βραβείο εκδ. οίκου Πατάκη, 500 Ευρώ.
Μία Ιστορία βραχείας φόρμας, όχι παραμύθι, έκτασης 300-900 λέξεων, που να απευθύνεται σε παιδιά 1ης σχολικής ηλικίας (6-8 ετών). Οι πρωταγωνιστές να είναι συνομήλικοι των παιδιών-αναγνωστών. Τα θέματα να είναι σύγχρονα, μέσα από την καθημερινότητά τους και να καθρεφτίζουν τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των παιδιών αυτής της ηλικίας.

7. Βραβείο Εκδ. Οίκου ΠΑΤΑΚΗ, 300 Ευρώ σε βιβλία.
Απονέμεται σε σχολικό. Έντυπο, περιοδικό ή εφημερίδα το οποίο εμφανίζει περιοδικότητα στη διάρκεια μιας σχολικής χρονιάς. Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες να αποστείλουν από 5 αντίτυπα όλων των τευχών της σχολικής περιόδου 2010-11. Επιπλέον, στο διευρυμένο πλαίσιο των σχολικών εντύπων, γίνονται δεκτά ημερολόγια και έντυπα που αποτυπώνουν σχολικές δραστηριότητες (περιβαλλοντικά προγράμματα, αγωγή υγείας, ευρωπαϊκά προγράμματα κ.ά.)

8. Βραβείο ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΣΤΑΥΡΟΥ, τιμητικό και όχι χρηματικό.
Απονέμεται σε συγγραφείς για το σύνολο του έργου τους ή για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη και προώθηση της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους.
Αθλοθέτες Νίκος Αδαμαντιάδης και Σμαράγδα Αδαμαντιάδη.

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

1. Όλα τα έργα υποβάλλονται με ψευδώνυμο και σε πέντε αντίτυπα.
Επίσης πρέπει να είναι δακτυλογραφημένα με μέγεθος γραμμάτων 12. Σε μικρότερο σφραγισμένο φάκελο αναγράφεται το πραγματικό όνομα, το τηλέφωνο το mail και η ταχυδρομική διεύθυνση του συγγραφέα. Οι φάκελοι δεν ανοίγονται παρά μόνο σε περίπτωση διάκρισης του διαγωνιζομένου. Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες παραμένουν άγνωστοι. Τα έργα που θα σταλούν χωρίς να τηρούν τους παραπάνω όρους της προκήρυξης δεν θα κριθούν.
Κάθε διαγωνιζόμενος έχει δικαίωμα συμμετοχής σε δύο διαφορετικές κατηγορίες, μόνο.
2. Στο φάκελο να αναγράφεται οπωσδήποτε σε ποιον διαγωνισμό και κατηγορία συμμετέχει ο/η υποψήφιος/α.
3. Οι βραβευμένοι υποχρεούνται να δώσουν για έκδοση το έργο τους στον εκδοτικό οίκο που αθλοθέτησε το βραβείο.
4. Αποκλείονται από το διαγωνισμό όσοι έχουν ήδη βραβευτεί ή επαινεθεί τρεις φορές από την Γ.Λ.Σ. καθώς και εκείνοι που διακρίθηκαν για το ίδιο κείμενο σε άλλο διαγωνισμό στην Ελλάδα ή στην Κύπρο.
5. Τρία αντίτυπα των βραβευμένων βιβλίων, όταν εκδοθούν, πρέπει να στέλνονται στη Γ.Λ.Σ. για το αρχείο της.
6. Σε όλες τις κατηγορίες μυθιστορήματος, η έκταση δεν θα πρέπει να είναι μικρότερη από 75-80 σελίδες.

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΕΡΓΩΝ

1η Οκτωβρίου 2011 .

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν τηλεφωνικά ή ηλεκτρονικά με τις κυρίες:

Ναννίνα Σακκά-Νικολακοπούλου 210 6917708, 22940 75455
Ελένη Τσιάλτα 210 7757233 E-mail: tsialtaeleni@gmail.com
Ίλια Λιόκη 210 6011822 E-mail: lioki21@otenet.gr
Σούλα Ροδοπούλου 210 6434838

Απαραίτητος όρος, τα κείμενα να σταλούν με απλό ταχυδρομείο. Να μην σταλούν με ταχυμεταφορές ή συστημένα

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ:
ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
Μπουμπουλίνας 28, Τ.Κ. 10682 ΑΘΗΝΑ

Η απονομή των βραβείων θα πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο του 2011 στη Στοά του Βιβλίου, στην Αθήνα.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Ένα κόκκινο σκουφί στο διαδίκτυο...

2010-12-16T17:42:00.009+02:00

Πάει καιρός που δεν άνοιξε το μπλοκάκι. Τόσος καιρός, που ήρθε ένα παράπονο και θρονιάστηκε καταμεσίς στις σελίδες του. Άρχισε κιόλας να ζηλεύει, επειδή καταλάβαινε πως κάπου αλλού κάθομαι και γράφω. Πως κάποιες άλλες σελίδες γεμίζω αυτόν τον καιρό κι εκείνο το αφήνω να περιμένει υπομονετικά.
Μέχρι να του αφιερώσω λοιπόν το χρόνο που του αξίζει, του έφερα μια εικόνα, να έχει ν' ασχολείται μαζί της. Το μοναχικό σκουφάκι. Θα έπεσε του Άγιου Βασίλη πάνω στη φούρια του και δεν θα το πήρε είδηση. Ποιός θα μαζέψει το σκουφί; Πώς θα το επιστρέψει στον κάτοχό του; Τί θα κάνει εκείνος αν δεν το ξαναβρεί; Ξέρει να το ψάξει στο διαδίκτυο;

Το καλοκαίρι τέλειωσε;

2010-09-20T15:51:00.004+03:00

Άφησα πίσω μου τη μικρή πόλη δίπλα στη θάλασσα και γύρισα στην Αθήνα για λίγες μέρες. Το έκανα αυτό με βαριά καρδιά. Τα νερά είναι ακόμα πολύ χλιαρά, οι βαριές ζέστες έχουν μείνει πίσω και ο Σεπτέμβρης είναι ο πιό γλυκός μήνας του χρόνου. Αν δεν είχα εκείνες τις υποχρεώσεις...
Να όμως που χτύπησαν τα πρώτα τηλεφωνήματα: Καλωσήρθατε / πώς περάσατε / καιρό είχαμε να σας δούμε / θα περάσω να σας δω και τέτοια. Μπορεί να ακούγονται τόσο συνηθισμένες οι κουβέντες ετούτες, όμως φέρνει χαρά να είσαι ξανά με ανθρώπους και πράγματα που αγαπάς.
"Μα... κι εκεί που ήσουν μέχρι τώρα, είχες ανθρώπους και πράγματα που αγαπάς" μου λέει ο εαυτός μου. Τελικά, μήπως το "καλά" βρίσκεται παντού όπου αγαπάμε και μας αγαπούν, όποια εποχή κι αν έχουμε;

Τα σχολεία άνοιξαν, το μπλογκάκι τεμπελιάζει ακόμα

2010-09-20T10:05:00.006+03:00

Αύριο τελειώνει το καλοκαίρι. Αυτό ισχύει επίσημα στο ημερολόγιο και φέρνει κι ένα μικρό τσίμπημα μέσα μας, όταν το ακούμε. Έχουμε συνδέσει το φθινόπωρο με ένα "τέλος εποχής" που δεν μας αρέσει, ίσως επειδή στην πατρίδα μας το καλοκαίρι είναι συνώνυμο των διακοπών, που σε ποιόν δεν αρέσουν. Ειδικά για τους μαθητές, τέλος καλοκαιριού = αρχή σχολείων.
Όταν πήγαινα κι εγώ στις μικρές τάξεις, μας είχαν μάθει ένα παιδικό τραγούδι που έλεγε "...αγαπώ το σχολειό μου και το έχω σπιτικό μου... όλα, όλα τα παιδιά, πάντα με καλή καρδιά". Όχι μόνο δεν ήξερα κανένα παιδί που να συμφωνούσε, αλλά σκεφτόμουν πόσα τερτίπια σκαρφίζονται οι μεγάλοι για να κουκουλώσουν αυτό που όλα τα παιδιά ξέραμε: Το σχολείο δεν μας ενθουσίαζε.
Ωστόσο πιάνω συχνά τον εαυτό μου να θυμάται με πολλή αγάπη εκείνες τις μέρες κι αναρωτιέμαι τώρα πιά, τί είναι αυτό που με κάνει να γυρίζω πίσω. Που με κάνει να συναντάω με απερίγραπτη ευχαρίστηση όσες παλιές συμμαθήτριες μπορώ ακόμα να βρίσκω, να χαμογελάω όταν ξεθάβω σχολικές φωτογραφίες και να συγκινούμαι όταν ανασκαλεύω παλιά σκονάκια ή σκίτσαρισμένες σελίδες βιβλίων.
Ε, λοιπόν, η σχολική ζωή δεν ήταν μονάχα οι στιγμές που έπεφτε σιωπή αγωνίας κάθε φορά που άνοιγε ο κατάλογος. Ούτε το βιαστικό ξεφύλλισμα, στο διάλειμμα πριν απ' την επόμενη ώρα. Η σχολική ζωή ήταν όλα τα άλλα. Όλα εκείνα που δεν θυμάμαι λεπτομερώς ένα προς ένα αλλά που με κάνουν να κοιτάζω απ' το μπαλκόνι μου τους μαθητές που ξεκινούν αυτές τις μέρες και να αναρωτιέμαι πώς νοιώθουν.

Κυριακή 9 του Μάη, γιορτή των μανάδων

2010-05-10T17:20:00.006+03:00

Ήτανε χτες η γιορτή της μητέρας. Θα ήθελα να είχα βρει χρόνο να γράψω εδώ δυό λόγια γι αυτό. Ίσως και να βάλω μια φωτογραφία με κάποια λουλούδια. Όμως χτες είχαμε βαφτίσια στο σπίτι. Κι εγώ δεν άνοιξα καν, τον υπολογιστή.
Θα έγραφα κάτι για τα παιδιά και τις μαμάδες, κάτι για τη γιορτή αυτή, κάτι σαν τόσα που γράφονται κάθε χρόνο. Αλλά δεν πρόλαβα, και σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Θεωρητικά, έχασα την ευκαιρία.
Όμως τούτη τη στιγμή, έτσι καθώς είμαι μπροστά στον υπολογιστή και χωρίς εσύ να το ξέρεις, μαμά, θέλησα να σου γράψω κάτι που δεν θα διαβάσεις, μιας κι εσύ δεν κατέχεις από οθόνες και μπλογκς. Εσύ χαμογελάς μονάχα όταν μας βλέπεις να πληκτρολογούμε με μανία,και κάνεις ησυχία για να μη μας διακόψεις. Εσύ περιμένεις υπομονετικά να τελειώσουμε και ίσως στο βάθος να νοιώθεις και περήφανη που φτάσαμε να ξέρουμε πράγματα που ποτέ σου δεν πλησίασες.
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι πόσες ώρες περνάς μόνη σου, τώρα που παιδιά κι εγγόνια μεγάλωσαν και "έχουν τα δικά τους". Κι άλλες φορές πάλι, με τα διάφορα που καταπιάνομαι, ξεχνάω ακόμα και ν' αναρωτηθώ. Και τότε, απ' την μισόκλειστη πόρτα του χώρου δουλειάς, έρχεται και τρυπώνει η μυρωδιά της σπανακόπιτάς σου: "Ε, παιδάκι μου, σας την έφτιαξα μπας και γλυτώσετε λίγη ώρα, να ξεκουραστείτε..."
Σε κοιτάζω που βγαίνεις απ' το δωμάτιο. Καμιά σβελτάδα στο βήμα σου. Καμιά βιασύνη στις κινήσεις σου. Και τα χέρια σου έχουν κηλίδες καφετιές. Πόσες φορές μας χάιδεψαν αυτά τα χέρια σου, μαμά. Πόσες φορές έπλασαν, κούμπωσαν, έτριψαν, έσφιξαν, σήκωσαν, στη ζωή σου; Στη ζωή μας!
9 Μαίου,η γιορτή της μητέρας! Στη χτεσινή μέρα, μιλούσαν για σένα. Για σας. Για τις μάνες. Ήταν μια μέρα απ' τις πολλές. Από τις τόσες και τόσες που θέλω να σου πω "Χρόνια σου πολλά μαμά" κι ας μην κρατάω λουλούδια στα χέρια μου. Πιάνω ένα χαρτάκι πάνω απ' το γραφείο. Είναι λευκό.

"Μαμά σ' αγαπώ" γράφω πάνω του και το κολλάω στον καθρέφτη σου.

Και του χρόνου!

Πρωτομαγιά 2010

2010-04-30T17:28:00.003+03:00

Στη Θεσσαλονίκη, η Εύα είχε κρεμάσει μια γλάστρα στο παράθυρο και μας περίμενε.Υπήρχε άφθονο πράσινο στον κήπο και στη γειτονιά. Ωστόσο τούτο το χρώμα, είναι από τα αγαπημένα μου. Πώς να μην το "κρεμάσω" στο μπλογκάκι, να υποδεχτεί το Μάη!

Βραβεία Κύκλου Παιδικού Βιβλίου

2010-04-28T15:37:00.005+03:00

Στον ίδιο χώρο, εκεί μπροστά στους πάγκους με τα βιβλία και με τόσο κόσμο και τόσους συγγραφείς συγγεντρωμένους, έγινε και η απονομή των βραβείων του Κύκλου Παιδικού Βιβλίου.
Είναι αλήθεια πως είναι πολύ τιμητικό να παίρνεις ένα τέτοιο βραβείο και είναι αλήθεια επίσης, πως όλη η "μεγάλη οικογένεια" όσων ασχολούνται με το βιβλίο, χαίρεται μαζί σου.
Στη φωτογραφία η Νανίνα Σακκά Νικολακοπούλου την ώρα που κρατά στα χέρια της το "Βραβείο Πηνελόπης Δέλτα". Αυτό, το παίρνουν για τη συνολική προσφορά τους, όσοι προσπαθούν για την ανάπτυξη και την προαγωγή της Παιδικής Λογοτεχνίας.

Διεθνής έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης

2010-04-28T14:54:00.007+03:00

Εκλεισε την Κυριακή η Εκθεση Βιβλίου που πραγματοποιήθηκε στο χώρο της Helexpo στη Θεσσαλονίκη. Στα περίπτερα των εκδοτικών οίκων με παιδικά βιβλία, στάθηκαν πολλοί επισκέπτες, μικροί και μεγάλοι.
Εκείνο που μου άρεσε, ήταν που σταματούσαν να φυλλομετρήσουν τα βιβλία, αρκετοί ενήλικες που δεν συνόδευαν παιδιά. Ρωτούσαν, έψαχναν, ενημερώνονταν, και συχνά αγόραζαν.
Σκεφτόμουν οτι αν διαβάσουν αυτά που διάλεγαν, είναι σίγουρο οτι θα γευτούν ξανά τη μαγεία και την ομορφιά που φυλάνε μέσα τους τα κείμενα που προορίζονται για παιδιά. Τους το εύχομαι.
Τα στέκια που είχαν στηθεί για μικρά αλλά και για μαγαλύτερα παιδιά, γέμιζαν και ξαναγέμιζαν κάθε φορα, μιας και για κάθε ώρα είχαν οργανωθεί συναντήσεις με διαφορετικούς συγγραφείς που παρουσίαζαν μέρος της δουλειάς τους και που συζητούσαν ή έπαιζαν με τα παιδιά.
Στη μια φωτογραφία, η συγγραφέας και αφηγήτρια Αθηνά Μπίνιου, που εγώ προτιμώ να την αποκαλώ "υπέροχη παραμυθού", και στην άλλη, ακόμα ένας παραμυθάς όνομα και πράγμα: Ο Νίκος Πιλάβιος.

7η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

2010-04-15T22:33:00.003+03:00

Από τις 22 ως τις 25 Απριλίου, όσοι μένουν στη Θεσσαλονίκη κι όσοι ταξιδέψουν μέχρι εκεί, θα μπορέσουν να απολαύσουν την έκθεση βιβλίου που θα γίνει για μια ακόμα χρονιά, στον χώρο της HELEXPO. Τούτη τη χρονιά, τιμώμενη χώρα είναι η Κίνα.
Τα παιδιά θα βρουν βιβλία που σε κάνουν να ταξιδεύεις και το Σάββατο 24 Απριλίου, θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη βράβευση αγαπημένων συγγραφέων, από τον Κύκλο Παιδικού Βιβλίου.
Είναι πολύ όμορφο να μπορείς να βρεις μαζεμένους τόσους ανθρώπους που τους ενώνει η αγάπη για το βιβλίο, αλλά και τόσα βιβλία απλωμένα παντού, που περιμένουν να βρεθούν σε κάποια χέρια...

Και κάτι για τους μεγάλους

2010-04-07T17:55:00.002+03:00

Όπως κάθε χρόνο, οι διαγωνισμοί της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς συνεχίζονται. Όσοι ενδιαφέρονται, θα βρουν εδώ την προκύρηξη για το 2010.

Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά προκηρύσσει τον 55ο πανελλήνιο διαγωνισμό της για τη συγγραφή βιβλίων για παιδιά. Τα έργα πρέπει να είναι λογοτεχνικά, προσεγμένα στη γλώσσα, να εμπνέουν αισιοδοξία και πίστη για τη ζωή και να κινούνται μέσα στην ελληνική πραγματικότητα.

Τα βραβεία για το 2010 είναι τα ακόλουθα:
1. Βραβείο Εκδ. Οίκου ΨΥΧΟΓΙΟΣ, 800 Ευρώ. Μυθιστόρημα με ελεύθερο θέμα για παιδιά 9-12 ετών. Έκταση 20.000 λέξεις
.
2. Βραβείο Εκδ. Οίκου ΚΕΔΡΟΣ, 800 Ευρώ. Μυθιστόρημα, για εφήβους και νέους που θίγει κάποια από τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας με τρόπο υπεύθυνο αλλά χωρίς διδακτισμό. Έκταση 30.000 -40.000 λέξεις.

3. Βραβείο Ιεράς Μητρόπολης Ν. Σμύρνης, 500 Ευρώ. Μυθιστόρημα με θέμα «Αλησμόνητες Πατρίδες του Μικρασιατικού Ελληνισμού». Έκταση 20.000 λέξεις

4. Βραβείο Εκδ. Οίκου ΜΙΝΩΑΣ, 500 Ευρώ. Μυθιστόρημα για παιδιά 9-12 ετών με θέμα ξενοφοβία- διαφορετικότητα. Έκταση 20.000 λέξεις

5. Βραβεία Ελένης Μαυρουλίδου Δάβαρη και Βίλμας Μαυρουλίδου-Σαλιβέρου εις μνήμην Λούλας και Ηλία Μαυρουλίδη και Λιλής Γιαννέτσου.
α) Ποίηση. Συλλογή 25 ποιημάτων για παιδιά Δημοτικού Σχολείου. 500 Ευρώ
β) Μυθιστόρημα για παιδιά 9-12 ετών, με θέμα «Θησαυροί της Ελληνικής γης». 500 Ευρώ

6. Βραβείο Λούλας Παπιδάκη-Πιπίνη εις μνήμην Δημητρίου και Αθανασίας Παπιδάκη και Αντωνίου Πιπίνη. 500 Ευρώ

α) Μονογραφία για το έργο Έλληνα συγγραφέα ή ποιητή της παιδικής λογοτεχνίας, εν ζωή, πλήρως τεκμηριωμένη με στοιχεία, βιογραφικά, θεματικής, ύφους, τεχνοτροπίας κ.λ.π.) 500 ευρώ. Έκταση έως 10.000 λέξεις.

β) Τρεις (3) μικρές ιστορίες για παιδιά πρωτοσχολικής ηλικίας (6-8 ετών). Έκταση 500 λέξεις εκάστη. 500 Ευρώ.

7. Βραβείο «Θεάτρου της Ημέρας» Ανδρομάχη Μοντζολή-Λάκης Κουρετζής. 500 Ευρώ. Θεατρικό έργο για εφήβους με θέμα προβλήματα που απασχολούν την ηλικία αυτή.
ΣΗΜ.:Τα θεατρικά έργα πρέπει να ανταποκρίνονται σε μια θεατρική παράσταση. Να είναι χωρισμένα σε πράξεις, σκηνές να υπάρχουν σκηνικές οδηγίες, διάλογοι, δράση, εντάσεις, συγκρούσεις και θεατρικά αποδεκτή ολοκλήρωση του έργου.. Τα σχολικά σκετς αποκλείονται.

8. Βραβείο Εκδ. Οίκου ΠΑΤΑΚΗ, 300 Ευρώ σε βιβλία, για σχολικό έντυπο (περιοδικό, εφημερίδα, ημερολόγιο κ.λ.π.)

9. Βραβείο ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΣΤΑΥΡΟΥ, τιμητικό και όχι χρηματικό. Απονέμεται σε συγγραφείς για το σύνολο του έργου τους ή για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη και προώθηση της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους.
Αθλοθέτες Νίκος Αδαμαντιάδης και Σμαράγδα Αδαμαντιάδη.

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

1. Όλα τα έργα υποβάλλονται με ψευδώνυμο και σε πέντε αντίτυπα.
Επίσης πρέπει να είναι δακτυλογραφημένα με μέγεθος γραμμάτων 12. Σε μικρότερο σφραγισμένο φάκελο αναγράφεται το πραγματικό όνομα, το τηλέφωνο το mail και η ταχυδρομική διεύθυνση του συγγραφέα. Οι φάκελοι δεν ανοίγονται παρά μόνο σε περίπτωση επιτυχίας του διαγωνιζομένου. Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες παραμένουν άγνωστοι. Τα έργα που θα σταλούν χωρίς να τηρούν τους παραπάνω όρους της προκήρυξης δεν θα κριθούν.
2. Στο φάκελο να αναγράφεται οπωσδήποτε σε ποιον διαγωνισμό και κατηγορία συμμετέχει ο/η υποψήφιος/α.
3. Οι βραβευμένοι υποχρεούνται να δώσουν για έκδοση το έργο τους στον εκδοτικό οίκο που αθλοθέτησε το βραβείο.
4. Αποκλείονται από το διαγωνισμό όσοι έχουν ήδη βραβευτεί ή επαινεθεί τρεις φορές από την Γ.Λ.Σ. καθώς και εκείνοι που διακρίθηκαν για το ίδιο κείμενο σε άλλο διαγωνισμό στην Ελλάδα ή στην Κύπρο.
5. Τρία αντίτυπα των βραβευμένων βιβλίων, όταν εκδοθούν, πρέπει να καταθέτονται στη Γ.Λ.Σ. για το αρχείο της.

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΕΡΓΩΝ
1 Οκτωβρίου 2010 .

2010-02-28T20:44:00.000+02:00

"Η Ροδιά και ο Χιονάνθρωπος" Το καινούριο βιβλίο μου.

2010-02-07T17:27:00.010+02:00

Σήμερα θα σας συστήσω το καινούριο μου βιβλίο. Πάει ακριβώς μια βδομάδα που κυκλοφόρησε κι έχει τίτλο "Η Ροδιά και ο Χιονάνθρωπος", από τις εκδόσεις "Πορτοκάλι". Είναι μια ιστορία μικρή σαν νιφάδα χιονιού και κόκκινη σαν της ροδιάς το σπόρο.Η Εύα η Καραντινού ζωγράφισε πάρα πολύ όμορφα αυτή την ιστορία. Μιά σελίδα για δείγμα:

2010-01-31T13:35:00.003+02:00

Τα βιβλία, τα δικά μας βιβλία, γιορτάζουν πάλι. Όσοι μπορούν να επισκεφτούν την Εκθεση Παιδικού Βιβλίου στο Μαρούσι, θα δουν να συμβαίνουν πολλά πράγματα που σίγουρα θα τους αρέσουν. Αν μάλιστα πάρουν και μέρος, θα φύγουν ενθουσιασμενοι. Όσοι έρθετε, θα με θυμηθήτε.

3η Εκθεση Παιδικού Βιβλίου

2010-01-31T13:23:00.001+02:00

Tο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ)/ Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, με τη συνεργασία των εκδοτών παιδικού και εφηβικού βιβλίου, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (ΙΒΒΥ) και του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου, οργανώνουν την 3η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου που θα πραγματοποιηθεί από τις 29 Ιανουαρίου έως την 1η Φεβρουαρίου 2010 στις εγκαταστάσεις της ΗELEXPO, στο Μαρούσι.

Στις τέσσερις μέρες λειτουργίας της Έκθεσης, οι μικροί αλλά και οι μεγαλύτεροι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να αγκαλιάσουν το βιβλίο και να ταξιδέψουν στον υπέροχο κόσμο της παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Μια μαγική συνάντηση που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον των νέων, θα διευρύνει τους ορίζοντές τους σε ό,τι αφορά το βιβλίο και θα προσελκύσει νέους αναγνώστες. Όλα αυτά σε μια λαμπερή γιορτινή ατμόσφαιρα για μικρούς και μεγάλους.

Κατά την 3η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου, οι μικρότεροι αλλά και μεγαλύτεροι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν σημαντικούς δημιουργούς της τιμώμενης χώρας, να συζητήσουν μαζί τους και να παρακολουθήσουν το πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα που ετοιμάζουν, πάντοτε με επίκεντρο το παιδί και τον έφηβο.

Τι θα βρει ο επισκέπτης στην Έκθεση

Εκδότες παιδικού βιβλίου οι οποίοι θα παρουσιάσουν τη βιβλιοπαραγωγή τους.
Πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα ((πάνω από 140 εκδηλώσεις)
Παιδικές παραστάσεις, θεατρικά και μουσικά δρώμενα, εκθέσεις, εργαστήρια και ημερίδες.
Περίπτερο τιμώμενης χώρας (Γαλλία)
Συναντήσεις με Γάλλους συγγραφείς και εικονογράφους στο περίπτερο της τιμώμενης χώρας.
Γωνιά του Συγγραφέα
Συναντήσεις με συγγραφείς, εικονογράφους, παρουσιάσεις βιβλίων, θεατρικά και μουσικά δρώμενα
Ο τοίχος του εικονογράφου
Σε ορισμένες ώρες στη διάρκεια της Έκθεσης, εικονογράφοι του Κύκλου του Ελληνικού Βιβλίου ζωγραφίζουν σ’ έναν τοίχο μαζί με παιδιά, μυώντας τα στην τέχνη της εικονογράφησης.
Έκθεση εικονογράφησης από εικονογράφους-μέλη του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
Έκθεση χειροποίητων παιδικών βιβλίων των σπουδαστών του τμήματος Γραφιστικής του ΤΕΙ Αθήνας.
Hμερίδες, συζητήσεις και ομιλίες για εκπαιδευτικούς και γονείς
Προβολές γνωστών παραμυθιών διασκευασμένων για το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.
Μαθήματα «Διαφάνειας» από την Οργάνωση « Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς».
Μαθήματα περιβαλλοντολογικής συνείδησης
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους
Φεστιβάλ Ιβηροαμερικανικής Λογοτεχνίας LEA

Όταν ξαναβρίσκεις φίλους

2010-01-19T19:50:00.006+02:00

Μπροστά απ' το σπίτι είχαμ' ένα περιβόλι. Έπιανε όσο ένα ακόμα οικόπεδο και ήταν το καμάρι της γιαγιάς μου. Είχε μερικά ξυνόδεντρα και τη βερυκοκιά με τα πιο μεγάλα και πιό γλυκά βερύκοκα που μπορώ να θυμηθώ. Είχε και πολλά λουλούδια με περίεργα ονόματα, όπως "λειρί του κόκορα", "γλώσσα της πεθεράς", "σκουλαρίκια", "χιόνια" κι άλλα τέτοια. Είχε ζουμπούλια, γαρδένιες και μια καμέλια, καθώς επίσης και ψηλές τριανταφυλλιές που μύριζαν παντού.Υπήρχε όμως κι ένα λουλούδι που δεν συγκράτησα το όνομά του και που σκάω κάθε φορά που το φέρνω στο νου μου γιατί όπου κι αν ρώτησα, όσο κι αν το περιέγραψα, κανείς δεν κατάλαβε ποιό λέω, άρα και κανείς δεν ξέρει να μου το ονομάσει. Δεν ήταν κανένα εντυπωσιακό ή μυρωδάτο φυτό.Είχε όμως πολύ ζεστό χρώμα και τα πεταλάκια του ήσαν μεταξωτά σαν της παπαρούνας.Την άνοιξη, σε μια εκδρομή, τα έχασα όταν ξαφνικά βρήκα δεκάδες τέτοια λουλουδάκια να γεμίζουν ολόκληρο παρτέρι. Ευτυχώς που κουβαλάω πάντα την φωτογραφική μηχανή. Αλλά ακόμα πιο ευτυχώς, που μάζεψα σπόρους (σιγά μην άφηνα την ανέλπιστη ευκαιρία). Κάθε φορά που το ξανακοιτάζω, μια ευχαρίστηση απλώνεται μέσα μου, σαν να ξαναβρίσκω φιλαράκι απ' τα παλιά, να μου χαμογελάει.

Από τη Ναύπακτο

2010-01-12T16:49:00.009+02:00

Από τη Ναύπακτο είναι πολύ κοντά και πολύ εύκολο επίσης, να βρεθεί κανείς σε πανέμορφα μέρη που όποια ώρα της μέρας κι αν τα πετύχεις, διαφορετική ομορφιά φυλάνε να σου δείξουν. Η γέφυρα στο Ρίο, για παράδειγμα, που τα βράδια φοράει άλλα χρώματα.Και πιό πέρα, έξω απ' το Μεσολόγγι, η λιμνοθάλασσα που σε κάνει να ονειρεύεσαι. Τα σπίτια που συναντάμε στην περιοχή της Τουρλίδας, λέγονται Πελάδες. Είναι χτισμένα πάνω σε πασσάλους και αρχικά, εξυπηρετούσαν τους ψαράδες της περιοχής που έβαζαν εκεί-μέσα τα εργαλεία και τα πράγματά τους. Στις μέρες μας, είναι πλέον ολόκληρες κατοικίες.

Ναύπακτος και πάλι

2010-01-12T16:11:00.011+02:00

Ξέρω, έχω ξαναμιλήσει για την πόλη μου. Όμως δεν νομίζω οτι θα φτάσουν ποτέ, όσα κι αν γράψω κατά καιρούς. Αυτή τη φορά θα θυμηθώ το "Μια εικόνα=Χίλιες λέξεις" και θα ανεβάσω μερικές φωτογραφίες. Αν περπατήσει κανείς μέσα απ' τα πλακόστρωτα που ανηφορίζουν κατά το κάστρο, σίγουρα θα περάσει από γειτονιές με λουλούδια που βιάζονται ν' αγκαλιάσουν ό,τι βρεθεί μπροστά τους. Μεγαλώστε τις εικόνες...

Οι τρεις Μάγοι πέρασαν...

2010-01-04T20:52:00.013+02:00

Μια φορά και πολύν καιρό, ξεκινήσαν οι τρεις Μάγοι, ακολουθώντας το αστέρι που φωτοβολούσε. Αυτό που θα τους οδηγούσε εκεί που χρόνια μελετούσαν πως θα φτάσουν κάποτε.

Δεν πήγαν περπατώντας, οι Μάγοι. Κάθε φορά που ακούμε την ιστορία, πάντα φέρνουμε στο νου μας την εικόνα τους: Προχωρούν, ο ένας πίσω από τον άλλον, πάνω στις καμήλες τους.
Φανταζόμαστε τα ζώα να προχωρούν πάνω στην άμμο, κουβαλώντας το πολύτιμο φορτίο. Ακόμα και δίχως Μάγους, την καμήλα την έχουμε συνδέσει με την απεραντοσύνη της άμμου, με πορείες κάτω απ' τον καυτό ήλιο, με το φυσικό της περιβάλλον. Σίγουρα πάντως, όχι όπως τη βλέπουμε στις φωτογραφίες ετούτες.
Ποιός μπορεί να διανοηθεί πως το ζώο αυτό είναι ευτυχισμένο; Κι αν η καμήλα της διπλανής φωτογραφίας, έχει τουλάχιστον έναν προορισμό: το μικρό της, τί μπορούμε να ελπίσουμε για την άλλη, πιό κάτω, που ζει ολομόναχη, αποκομμένη και περιορισμένη σε λίγα τσιμεντένια τετραγωνικά, πίσω απ' το συρματόπλεγμα;
Και ποιά ευχαρίστηση μπορεί να νοιώσει κάποιος,μόνο και μόνο για να λέει πως είδε καμήλα από κοντά; Λυπήθηκα αυτό το πλάσμα για την απέραντη μοναξιά του κι αναρωτιέμαι αν υπάρχει τρόπος να νοιαστεί κάποιος για την τύχη του.

Καλή χρονιά στον κόσμο ολόκληρο!

2010-01-01T11:37:00.011+02:00

Ο νέος χρόνος μόλις άνοιξε την πόρτα για να μπει. Είναι μικρούλης ακόμα κι αναρωτιέται και ο ίδιος για όσα πρόκειται να του συμβούν στις 364 μέρες που θα ακολουθήσουν.
Πόσα πράγματα χωράνε σ' έναν χρόνο! Ας κάνουμε μιά ευχή: Να περάσει έτσι που να τον θυμόμαστε με αγάπη και να τον νοσταλγούμε αργότερα. Ας ξεκινήσει γεμάτος υποσχέσεις κι ας κυλήσει φωτεινός, σαν τον ήλιο που κρατούν στα χέρια τους τούτα τα παιδιά.
Μα πιό ζεστά, ας ευχηθούμε να μπορούν όλα τα παιδιά να βλέπουν και ν' αγγίζουν τον ήλιο, έτσι όπως μόνο τα παιδιά ξέρουν...

Η φαντασία πάει...περίπατο

2009-12-16T10:05:00.014+02:00

Την άνοιξη που μας πέρασε, μια μεγάααλη παρέα από συγγραφείς, συναντήθηκε (όπως είχαμε ξαναπεί) με τα παιδιά της Καστοριάς και των γύρω χωριών, σε σχολεία και βιβλιοθήκες, με αφορμή μια πολύ όμορφη ιδέα κι ένα συνέδριο εκεί. Η ιδέα, είχε και όνομα: Η Φαντασία πάει σχολείο!
Σκέφτομαι πως η φαντασία μπορεί να πάει παντού, αρκεί να την αφήνουν. Αρκεί να την καλοσωρίζουν. Σήμερα μάλιστα, ανακάλυψα πως μπορεί να πάει και περίπατο. Να κάνει δηλαδή βόλτα στους δρόμους της πόλης, καλημερίζοντας όσους συναντά και φτιάχνοντας το κέφι τους.
Η σημερινή μέρα ξημέρωσε μολυβένια εδώ που βρίσκομαι. Λες και δεν υπάρχουν άλλα χρώματα ολόγυρα. Έρριξα και μια ματιά απέναντι στο δρόμο κι αντίκρυσα όλο αυτό το σκουπιδομάνι που μαζεύεται τις τελευταίες μέρες. Το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόμουν, είναι πως ένας κάδος σκουπιδιών θα μπορούσε να μου φτιάξει το κέφι.
Κι όμως!
Ελάτε να σας πάω μέχρι την Πάργα, να δείτε τί όμορφα πράγματα που φτιάχνει η φαντασία, όταν βγαίνει να σεριανίσει.
Κι εγώ, τυχαία "πέρασα" δίπλα τους. Χτυπώντας "κάδοι σκουπιδιών" στο διαδίκτυο, βρέθηκα στο Σπαθοβούνι Κορινθίας κι από εκεί, στην Πάργα.

Αναρωτιέμαι αν η Φαντασία πρέπει πρώτα να πάει σχολείο για να μπορέσει να βγει έτσι στους δρόμους ή αν καταφέρνει να κυκλοφορεί, ακριβώς τις ώρες που δεν έχει σχολείο. Δεν γίνεται, πρέπει να βάλω τουλάχιστον μια ακόμα φωτογραφία. Δεν ξέρω ποιά να πρωτοδιαλέξω.

Κι αν έπρεπε να γράψω μόνο μιά λέξη αντί για όλα τα παραπάνω, θα είχα μόνο τη λέξη ΜΠΡΑΒΟ!

2009-12-10T16:29:00.005+02:00

Ίσως επειδή σταματούσαν τα πολλά σχολικά διαβάσματα, ίσως πάλι επειδή οι περισσότεροι οικογενειακοί φίλοι και γνωστοί, περίμεναν τις μέρες των γιορτών για να μου χαρίσουν κάποια βιβλία, πάντως εκείνο που θυμάμαι είναι πως τα χριστούγεννα τα έχω συνδέσει με την ευχαρίστηση της ανάγνωσης.
Μπορεί να ήταν και το κλίμα των ημερών. Ξάπλωνα στο χαλί, μπροστά στο δέντρο και δεν άλλαζα θέση αν δεν έφτανα ως την τελευταία σελίδα. Οι μεγάλοι με άφηναν στην ησυχία μου. Μερικές φορές μάλιστα, φαίνεται πως το πράγμα λειτουργούσε ...μεταδοτικά, γιατί έπαιρναν κι εκείνοι κανένα βιβλίο κι ερχόντουσαν στον καναπέ να διαβάσουν.
Συνήθως είχαν τα δικά τους βιβλία. Όμως θυμάμαι και κάποιες φορές που έπαιρναν από τα δικά μου. Όταν έκλειναν το βιβλίο, είχαν μια άλλη διάθεση που πολύ μου άρεσε. Μακάρι να διάβαζαν πιό συχνά, αυτά που διάβαζα κι εγώ...

Martine et Jean

2009-12-06T21:39:00.013+02:00

Και τώρα που μίλησα για αγαπημένα παραμύθια, ξαναθυμάμαι κι ένα σωρό από εκείνα τα βιβλία με τις εικόνες, που διάβαζα και ξαναδιάβαζα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, χωρίς ποτέ να τα βαρεθώ. Πόσο μου άρεσαν οι εικόνες τους. Όσα χρόνια κι αν πέρασαν (σσσ, μη ρωτήσει κανείς πόσα), πάντα μ' αρέσει να τις ξανακοιτάζω πότε-πότε. Αν και δεν ξέρω τί να γίναν όλα εκείνα τα βιβλία που πέρασαν απ' τα χέρια μου. Τις προάλλες βρήκα τυχαία στο διαδίκτυο δυό από τους αγαπημένους μου ήρωες και ήταν σαν να ξανασυνάντησα παλιά φιλαράκια. Τους έφερα μέχρι το μπλοκάκι για να τους συστήσω...

Η Μαρτίν και ο Ζαν λοιπόν, δυό αδέλφια που μου κράτησαν συντροφιά πολλές-πολλές ώρες, τον καιρό που ήμουν... συνομήλική τους.

Στην Κοπεγχάγη

2009-12-03T18:29:00.004+02:00

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου παραμύθια ήταν και είναι η Μικρή Γοργόνα. Ακόμα και τώρα, κάθε φορά που τη φέρνω στο μυαλό μου, σκέφτομαι πόσο προσπάθησε γι αυτό που αγαπούσε και πόσα θυσίασε, από τα όνειρα που έκανε.
Όταν τη βλέπω καθισμένη στο βραχάκι της ν’ αγναντεύει το λιμάνι της Κοπεγχάγης, αναρωτιέμαι τι να σκέφτεται τόσες ώρες μονάχη εκεί και τι έχει πια να περιμένει, αφού το πριγκιπόπουλο δεν το απόκτησε.
Κάποτε που βρεθήκαμε από κοντά, τη ρώτησα γι αυτό.
«Σημασία έχει ότι προσπάθησα» μου απάντησε. «Σημασία έχει ότι αγαπήθηκα από τόσα και τόσα παιδιά. Μα το πιο σημαντικό, είναι που ακόμα ονειρεύομαι, ξέρεις…»
Τη ρώτησα τότε, τί είναι αυτό που ονειρεύεται και μου απάντησε «τη θάλασσα». Μου μίλησε για το βαθύ ωκεανό όπου κολυμπούσε και για τα ξάστερα νερά όπου έπαιζε με τις αδερφές της.
«Αυτά» μου είπε, «αυτά είναι που δεν θέλω να χάσω. Το παρελθόν μου. Κι εδώ που κάθομαι βλέπω να βρωμίζουν τα νερά μέρα με τη μέρα. Θολώνουν μαζί τους κι οι εικόνες απ’ το σπίτι μου. Και τους δικούς μου, δεν τους βλέπω πιά…»
Την άκουσαν τα νερά της Κοπεγχάγης και βουρκώσαν περισσότερο. Την άκουσαν και τα γλαροπούλια και πέταξαν μακριά γιατί δεν άντεχαν τον καημό της. Την άκουσα κι εγώ κι έκανα μια ευχή:
Σε λίγες μέρες, αρκετοί από τους αρχηγούς του κόσμου, θα συναντηθούν -κοίτα σύμπτωση- στην Κοπεγχάγη. Να κάνουν -λέει- μια πολύ σημαντική συζήτηση για το κλίμα της γης. Ευχήθηκα λοιπόν, να κάνουν όλοι τους μια βόλτα απ’ τη γοργονίτσα, και να σκεφτούν πως τα νερά, τα δάση και το κλίμα, όλα πολύτιμα είναι. Είναι η γη!

Το ημερολόγιο των βιβλιοφάγων

2009-12-01T23:13:00.006+02:00

Κυκλοφόρησε το καινούριο σχολικό "Ημερολόγιο των βιβλιοφάγων" από τις εκδόσεις Πατάκη. Οι συγγραφείς που γράφουν σ' αυτό, μιλούν για διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, ξεναγώντας μας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο ο καθένας. Το Ημερολόγιο των Βιβλιοφάγων είναι το δεύτερο στη σειρά κι όπως φαίνεται θα αγαπηθεί όπως και το περσινό.
Οι "Απόκριες στην Πάτρα", ήταν κάτι που δεν μπορούσα να μην το αναφέρω, μιας και η πόλη αυτή, σημάδεψε πολλά από τα σχολικά μου χρόνια.

2009-12-01T17:56:00.000+02:00

Καλό μήνα...

2009-12-01T16:23:00.003+02:00

Μπήκαμε στον τελευταίο μήνα του χρόνου και στο βάθος του δρόμου βλέπω να καταφτάνουν οι γιορτές. Κουβαλάνε φώτα, χαμόγελα και κάμποσα καλούδια. Λιγότερα-περισσότερα, δεν έχει και τόση σημασία. Εκείνο που είναι σημαντικό, είναι πόση χαρά καταφέρνει να νοιώσει ο καθένας μας, μέσα από τα μικρά καθημερινά που του συμβαίνουν.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι γιορτές ετούτες με μάγευαν πάντα. Με ταξίδευαν σ΄ έναν κόσμο πιό τρυφερό απ’ αυτόν που έβλεπα πως υπάρχει και σε χώρους πιό γιορταστικούς απ’ αυτούς που στήνονταν γύρω μου.
Στις χριστουγεννιάτικες ταινίες και στις κάρτες που κυκλοφορούσαν κάθε χρόνο, τα σπίτια ήσαν ολόφωτα, τα δωμάτια είχαν πάντα σχεδόν, ένα τζάκι στολισμένο και κάτω απ’ τα δέντρα αμέτρητα πακέτα συναγωνίζονταν σε χρώματα, τα στολίδια που κρέμονταν από πάνω τους. Μέχρι και το χιόνι, απάτητο και αφράτο παντού. Καμιά σχέση δεν είχε με κείνο το λασπωμένο και επικίνδυνα γλιστερό πράγμα που δυσκόλευε τη ζωή του θείου στο χωριό. Κι ούτε φωτάκια είχε ολόγυρα στο σπίτι του ο θείος, πρώτον γιατί έλεγε πως καίνε ρεύμα άσκοπα και δεύτερον σιγά μην έτρεχε να τα αλλάζει που όλο καιγόντουσαν με το παραμικρό.
Στο δικό μας το σπίτι πάλι, στην πόλη, τα πράγματα ήσαν καλύτερα αλλά όχι όπως στις ταινίες, στις κάρτες και στις εικόνες των βιβλίων. Στολίζαμε ένα δέντρο στο σαλόνι, έφτιαχναν η μαμά και η γιαγιά ένα-δυό γλυκά κι εμένα με άφηναν να στεριώσω κάτι ψεύτικα κλωναράκια πάνω στις κουρτίνες. Μιά χρονιά, ζωγράφισα και στα τζάμια. Αλλά μετά τις γιορτές, ξεθεώθηκε η μαμά να τα καθαρίσει κι έτσι την επόμενη φορά δεν μου φάνηκαν και τόσο πρόθυμες να συμμεριστούν τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες.
Όσο για τον Αη-Βασίλη, αυτός συνέχισε να έρχεται για αρκετά χρόνια, κατεβαίνοντας από … το μπουρί της σόμπας πετρελαίου, (άγιος ήταν, όπου ήθελε χωρούσε), μέχρι που το σκέφτηκε καλύτερα και μου έγραψε με τη σειρά του ένα γράμμα, στο οποίο μου εξηγούσε πως από δω και πέρα, παραχωρούσε «το προνόμιο του δώρου» στους γονείς μου. Στο εξής, θα με πήγαιναν εκείνοι στα μαγαζιά, να διαλέξω αυτό που ήθελα. Τελικά, διάλεγα αυτό που χμμμ μπορούσαν να πληρώσουν.
Όχι βέβαια πως περνούσαμε άχρωμα αλλά … έλειπε ένα «κάτι» που δεν ήξερα πώς να το ζητήσω.
Οι τέλειες εικόνες που σ’ έκαναν να ζεις μέσα στο κλίμα των ημερών, κλείστηκαν ωστόσο στην καρδιά μου κι έδωσα στον εαυτό μου την υπόσχεση πως κάποτε, όταν θα μεγαλώσω, θα φτιάχνω τα χριστούγεννά μου όπως θέλω.
Και ήρθε αυτό το «κάποτε» κι ώρες-ώρες μετανιώνω που μεγάλωσα. Κι έμαθα πράγματα πολλά στο μεταξύ. Για τις μέρες των γιορτών στολίζουμε το σπίτι απ’ άκρη σ’ άκρη, μέσα κι έξω, ετοιμάζουμε μεζέδες και γλυκά που μάθαμε απ’ τις παλιότερες γυναίκες του σπιτιού μας, αλλά και συνταγές ξενόφερτες που ποτέ τους δεν διανοήθηκαν εκείνες να δοκιμάσουν.
Και να δεις που πετυχαίνουν οι συνταγές, γιατί μαζευόμαστε όλη η οικογένεια και βάζουμε όλοι ένα χεράκι. Άλλος κουβαλάει τα ψώνια, άλλος τρίβει, ξύνει, ξεφλουδίζει κι άλλος … τραγουδάει. Κι όσο για το σπίτι, κείνο που έμαθα με τον καιρό, είναι πως όσο πιό πολλοί μπαινοβγαίνουν, τόσο πιό όμορφο φαντάζει. Κι απ’ όσο πιό μακριά έρχονται, τόσο πιό γιορτινό καμαρώνει…

Ένας ολόκληρος χρόνος!

2009-11-11T00:13:00.002+02:00

Σήμερα το μπλοκάκι γίνεται ενός έτους! Ίσως να είναι... μικρό ακόμα.
Κι όμως, μου φαίνεται πως πρόλαβε να χωρέσει ένα σωρό πράγματα. Γυρίζω τις σελίδες του στους μήνες που πέρασαν και χαμογελάω: Χρόνια σου καλά, μπλοκάκι μου!

Από τί να 'ναι φτιαγμένη αυτή η φατσούλα;

2009-10-30T16:31:00.005+02:00

Με λίγη παρατήρηση και αρκετή φαντασία, είναι εύκολο να τη φτιάξετε κι εσείς. Πατήστε να μεγαλώσει και θα ξεκαθαρίσει το αίνιγμα.

Όλα καινούρια...

2009-10-19T14:55:00.012+03:00

Νέα σχολική χρονιά, νέοι φίλοι (εκτός από τους παλιούς), νέα βιβλία κι εμπειρίες. Για μερικά παιδιά, εκτός από τα παραπάνω, αλλάζουν κι άλλα, πιό σημαντικά στην οικογένεια: Νέα μέλη! Μπορεί ας πούμε να παντρευτεί ο μικρότερος αδελφός της μαμάς ή η μεγάλη μας ξαδέλφη, οπότε καινούριοι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας, μπορεί όμως αυτές οι αλλαγές, να αφορούν καινούρια... ανθρωπάκια. Ένα καινούριο μωρό έρχεται να φέρει τα πάνω-κάτω, κι όλοι ασχολούνται μαζί του. Είναι κλαψιάρικο (και περιέργως οι μεγάλοι δεν εκνευρίζονται όπως όταν κάνουμε εμείς, φασαρία), γεμίζει ο τόπος από τα πράγματά του (ενώ όλοι μας φωνάζουν να συμμαζεύουμε τα δικά μας), και το χειρότερο είναι που οι μεγάλοι μας επαναλαμβάνουν πόσο μας αγαπάει αυτό το καινούριο ανθρωπάκι. Φυσικά, είναι σίγουροι οτι κι εμείς το λατρεύουμε! Ποιό καλέ; Αυτό το νιάνιαρο; Αυτό ούτε που καταλαβαίνει τίποτα. Όλο απαιτήσεις είναι. Άσε που όλοι το βρίσκουν όμορφο. Αν είναι δυνατόν! Καλέ, είναι τρελλοί αυτοί οι μεγάλοι!

Όμως, όμως, όμως... Βρήκα ένα βιντεάκι ανάμεσα σε πολλά ανάλογα, που όλοι όσοι φώναξα δίπλα μου να το δούμε ξανά, έσκασαν πλατύ χαμόγελο. Γιατί έδειχνε ένα μωρό που είχε ξεκαρδιστεί στα γέλια.Δεν υπήρξε ούτε ένας -μεγάλος ή μικρός- που να μην ζήτησε να το ξαναβάλουμε από την αρχή. Κι όλοι χαμογελούσαν. Και τότε, ξανασκέφτηκα όσα γράφτηκαν πιό πάνω, κι είπα να ξεκινήσω πάλι, κάπως έτσι, αυτή τη φορά: Μιά φορά κι έναν καιρό (μπορεί και προχτές), γεννήθηκε ένας μπέμπης που πριν καλά-καλά το καταλάβουμε...

...από κλαψιάρικο και ζαρωμένο ψυχουλάκι (το ξέρω οτι έβαλα υ), έγινε ένας ολοστρόγγυλος και παιχνιδιάρης μικρούλης...

Καλό ξεκίνημα

2009-09-14T10:23:00.003+03:00

Σχολεία και πρωτοβρόχια. Μμμ, μυρωδιές από μουσκεμένο χώμα κι από άγραφα τετράδια, ανακατεμένες. Υποθέτω πως και οι σκέψεις είναι ακόμα ανακατεμένες. Καλά-καλά δεν πρόλαβε να φύγει το καλοκαιράκι κι άρχισαμε να ξύνουμε μολύβια και να γεμίζουμε σακίδια. Καλή αρχή, παιδιά. Καλή αρχή και στους μεγαλύτερους. Ξανοίγονται όμορφα πράγματα κάθε που ξεκινάει μια καινούρια χρονιά.
Παλιότερα δεν μου άρεσε καθόλου ο χειμώνας (ούτε και τα μαθήματα όλα). Όμως συμφιλιώθηκα κάποτε μαζί τους κι ανακάλυψα πως κρύβουν ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα για να κάνει κανείς.
Μέχρι τον Οκτώβριο που θα ανοίξω πάλι το μπλοκάκι, σας εύχομαι καλό φθινόπωρο και... ζουμερή σχολική χρονιά.

Οι παιδικές βιβλιοθήκες Καρδίτσας

2009-05-22T18:57:00.010+03:00

Στην πόλη της Καρδίτσας λειτουργούν 11 παιδικές βιβλιοθήκες, όπου τα παιδιά μπορούν να δανειστούν βιβλία, να παίξουν επιτραπέζια, να κατασκευάσουν, να ζωγραφίσουν καθώς και να παρακολουθήσουν προβολές, βιβλιοπαρουσιάσεις κι εκπαιδευτικά παιχνίδια.
Φυσικά, μπορούν να ακούσουν και να διαβάσουν παραμύθια.Εδώ, ο χώρος της βιβλιοθήκης του αγίου Νικολάου, όπου συναντηθήκαμε με τα παιδιά του 4ου Δημοτικού σχολείου. Θέμα μας: Πώς γεννιούνται οι ιστορίες.

Και τώρα, Καρδίτσα.

2009-05-17T10:18:00.004+03:00

Από την Ελασσόνα, θα κάνουμε μια δρασκελιά στο Μπλοκάκι και μερικά χιλιόμετρα στο χάρτη, για να βρεθούμε Καρδίτσα. Τις παιδικές βιβλιοθήκες της Καρδίτσας, επισκέπτοντα αύριο και μεθαύριο 4 συγγραφείς: Κατερίνα Μουρίκη. Αθηνά Μπίνιου, Νανίνα Σακκά και Ελένη Τσιάλτα.
Στην πόλη της Καρδίτσας λειτουργούν πολλά τμήματα των βιβλιοθηκών και από προηγούμενες επισκέψεις, βλέπω ότι τα παιδιά τις επισκέπτονται τακτικά. Στην επιστροφή θα έχουμε κι άλλα να πούμε.

Από την Καλλιθέα της Ελασσόνας

2009-05-15T21:25:00.002+03:00

Επειδή δεν μου πήγαινε να μη μάθω κάτι παραπάνω για τούτη την καταπληκτική δουλειά, έψαξα, βρήκα και τα αντιγράφω για σας:

Μαθητές Γυμνασίου από την Ελασσόνα κατασκεύασαν μινιατούρες παραδοσιακών κατοικιών
Πηγή: Express.gr 08/05/09-10:16

Μαθητές Γυμνασίου από την Ελασσόνα εργάστηκαν σκληρά, επί μήνες, για να "χτίσουν" τριάντα παραδοσιακές κατοικίες. Τα παιδιά, δίχως να παρατήσουν τα μαθήματα τους, δούλεψαν ατελείωτες ώρες με στόχο να ολοκληρώσουν τα σπίτια - μινιατούρες και να τα παρουσιάσουν σε έκθεση, στη Θεσσαλονίκη.

Οι μίνι παραδοσιακές κατοικίες από την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας κατασκευάστηκαν από τριάντα μαθητές της Α', της Β' και της Γ' τάξης του Γυμνασίου Καλλιθέας Ολύμπου, με τη βοήθεια του διευθυντή και του υπευθύνου της Περιβαλλοντικής Ομάδας του σχολείου, Κώστα Γεωργιάδη.

Όλες οι κατασκευές είναι σε κλίμακα 1 προς 16 και για το χτίσιμό τους απαιτήθηκαν υλικά από τη φύση, όπως ξύλα, πέτρα και χώμα: Υλικά που χρησιμοποιούνταν και παλαιότερα για την κατασκευή των παραδοσιακών σπιτιών και ήταν απόλυτα εναρμονισμένα με το φυσικό περιβάλλον.

Κάθε παιδί βρήκε τις δικές του πέτρες, ενώ έγιναν συζητήσεις στο σχολείο για το πώς θα τις επεξεργαστούν και πώς θα γίνει μια μικρή χτιστή πετρούλα, για τις τεχνικές ευθείασης των τοίχων και την κατασκευή του χειροποίητου μικρού κεραμιδιού. Στην προσπάθεια των μαθητών βοήθησαν και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών τους, καθώς απαιτήθηκε πολύ δουλειά και αρκετός χρόνος.

«Κατασκευάσαμε παραδοσιακά σπίτια από την περιοχή του δήμου Ολύμπου. Το κάθε παιδί το απέδωσε με το δικό του τρόπο. Εργάστηκαν σκληρά, επί τρεις μήνες, και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Όλες οι κατασκευές έγιναν στα σπίτια των μαθητών, που ενθουσιάστηκαν από τη συγκεκριμένη απασχόληση», δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο γυμνασιάρχης του σχολείου κ.Γεωργιάδης.

Σε πολλές περιπτώσεις, τους μαθητές τούς συμβούλευαν και τούς βοηθούσαν παππούδες και γιαγιάδες της περιοχής, που έζησαν σε τέτοια σπίτια ή γνώριζαν σχετικά με το χτίσιμο τους. «Με την εμπειρία αυτή μάθανε τα παιδιά να συνεργάζονται με δημιουργικό τρόπο. Δεν αποκλείεται να κάνουμε στο μέλλον μινιατούρες παραδοσιακών κατοικιών και από άλλα μέρη της Ελλάδας».

Τα παιδιά της Ελασσόνας

2009-05-15T17:50:00.011+03:00

Στη διαδρομή από Αθήνα προς Καστοριά, το λεωφορείο με τους συγγραφείς σταμάτησε για λίγο στην Ελασσόνα. Δείτε τί είδαμε, που μας άρεσε πάρα-πάρα πολύ:

Μια έκθεση με μακέτες, έργα μαθητών της Ελασσόνας, σχετικά με τα παραδοσιακά κτίσματα της περιοχής. Οι μακέτες ήσαν η μια καλύτερη απ' την άλλη. Μακάρι να μπορούσα να σας τις δείξω όλες. Κρίμα που δεν ήταν κανένας στην πλατεία εκείνη την ώρα για να ρωτήσω περισσότερα...
Όμως πατήστε να μεγαλώσουν οι φωτογραφίες, να δείτε τις λεπτομέρειες. Αξίζει ένα μπράβο στα παιδιά που ασχολήθηκαν, κι ας μην τα ξέρω.

Ο κούκλος μου ο Πέτρος!

2009-05-15T16:44:00.010+03:00

Πολύ συχνά στις συναντήσεις μας, σας μιλάω για τον Πέτρο. Σας διαβάζω την ιστορία του και σας τον δείχνω στην εικόνα του βιβλίου, εξηγώντας σας πως είναι πέρα για πέρα αληθινός. Άλλοτε με πιστεύετε κι άλλοτε όχι. Ακόμα κι όταν δεν το ομολογείτε, το διακρίνω στα μάτια σας οτι είστε λιγάκι δύσπιστοι.
Μερικές φορές παίρνω τον Πέτρο μαζί μου στα σχολεία. Από τότε όμως που έχασε το ένα του παπούτσι, σε κάποιο ταξίδι μας, προτιμά να με περιμένει στο σπίτι. Ωστόσο με ρωτάει πάντα, γεμάτος αγωνία:

-Τί σε ρώτησαν για μένα, τα παιδιά;
-Ήθελαν να σε δουν, τί άλλο;
-Κι εσύ τί τους είπες;
-Τους υποσχέθηκα πως θα ανεβάσω μια φωτογραφία σου στο μπλοκάκι μας. Είσαι
ικανοποιημένος τώρα;
Ο Πέτρος δεν απαντάει. Κάθεται σταυροπόδι στο μπράτσο της πολυθρόνας του και περιμένει να του διηγηθώ πώς περάσαμε...

Αν πατήσετε με τον κέρσορα πάνω στη φωτογραφία του, θα δείτε πιό καθαρά το προσωπάκι του. Δεν είναι πιό...κούκλος τώρα, δίχως εκείνο το δάκρυ;

Η εποχή των λουλουδιών

2009-05-14T15:35:00.011+03:00

Είναι λέμε, η Άνοιξη, η εποχή των λουλουδιών. Και η αλήθεια είναι οτι τούτη την εποχή γεμίζουν οι δρόμοι αρώματα από τα ξυνόδεντρα και οι κήποι χρώματα (όσοι υπάρχουν). Ένας θείος-ποιητής, έγραψε κάποτε "πηγή χαράς μέσα στο αίμα μου τα χρώματα" κι από τότε τον φέρνω συχνά στο νου μου κάθε που χαίρονται τα μάτια μου χρώματα. Όσοι δεν έχουμε κήπο, περιοριζόμαστε στις γλάστρες του μπαλκονιού και στα ανθοδοχεία, τρέχουμε στα φυτώρια και στις λουλουδοεκθέσεις ή γυρίζουμε από τις ανοιξιάτικες βόλτες μας μ' ένα μάτσο μαργαρίτες, παπαρούνες ή ό,τι άλλο. Μέχρις εδώ, καλά.
Όμως, μιας και τα φυτά είναι ζωντανοί οργανισμοί κι αυτά, μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε όταν αγοράζουμε τα γλαστράκια; Να σκεφτούμε π.χ. αν θα θυμόμαστε να τα ποτίζουμε κι αν ξέρουμε σίγουρα πώς να φροντίζουμε το κάθε είδος φυτού. Κι ακόμα, όταν κόβουμε όποιο λουλούδι βρίσκουμε στο μονοπάτι, στη βόλτα, μόνο και μόνο για να το πετάξουμε πιό κάτω, επειδή βαρεθήκαμε να το κουβαλάμε, μήπως είναι καλύτερα να το αφήσουμε εκεί που ανθίζει;
Δεν λέω να μην χαιρόμαστε την ομορφιά. Λέω να έχουμε ένα μέτρο. Κι επίσης θυμάμαι τον πατέρα μου που μου είπε κάποτε: "Στην εξοχή, μην κόβεις όλα τα λουλούδια που θα βρεις σε μια συστάδα. Κόψε δυό-τρία από δω, δυό-τρία από παρακάτω κ.λ.π. Έτσι θα μείνουν αρκετά για να ξαναθεριέψουν στο ίδιο σημείο. Και μην τα ξερριζώνεις τραβώντας τα. Άφησέ τα να ξανανθίσουν". Τελικά, ας τις σκεφτόμαστε πότε-πότε τις συμβουλές των μεγάλων...

Δημοτικό σχολείο Διποταμίας

2009-05-11T21:50:00.015+03:00

Με τα παιδιά και το διευθυντή του σχολείου, στο τέλος της συνάντησής μας.

Οι δάσκαλοι είχαν διαλέξει ένα όμορφο μέρος, για το μεσημεριανό γεύμα.

2009-05-09T21:04:00.012+03:00

Όλα πήγαν πολύ πιό όμορφα από όσο μπορούσε κανείς να περιμένει. Εκτός από τους μεγάλους που ήσαν φιλόξενοι, γελαστοί και καταπληκτικά οργανωμένοι οικοδεσπότες, τα παιδιά είχαν ετοιμαστεί με τον πιό ζεστό τρόπο, να υποδεχτούν όσους γράφουν γι αυτά. Οι συγγραφείς, μοιράστηκαν στα σχολεία της περιοχής, εξήγησαν στα παιδιά αλλά και έμαθαν από αυτά,έφτιαξαν ιστορίες μαζί τους,κι έφυγαν με την ψυχή γεμάτη.
Το "δικό μου" σχολείο, ήταν το δημοτικό της Διποταμίας.
Θα ανεβάσουμε και τις σχετικές φωτογραφίες βεβαίως.

Ο λημναίος οικισμός

2009-05-09T21:04:00.008+03:00

Στη λίμνη της Καστοριάς, στα μέσα του προηγούμενου αιώνα αποκαλύφθηκαν με την πτώση της στάθμης των υδάτων σε περιόδους ξηρασίας τμήματα ξύλινων πασάλων, υπολείμματα ενός προϊστορικού οικισμού..

Από τις ανασκαφές στην περιοχή του Δισπηλιού, έξω από την Καστοριά, έχει ανακαλυφθεί ο αρχαιότερος λιμναίος οικισμός της Ευρώπης, ο οποίος χρονολογείται από το 5.500 π.Χ. Η λιμναία αυτή πολιτεία σημείωσε ανάπτυξη για περισσότερα από 2.000 χρόνια ενώ κατά την περίοδο ακμής της είχε πάνω από 3.000 κατοίκους. Στις λάσπες της περιοχής έχει βρεθεί σε μια ξύλινη πινακίδα η αρχαιότερη γραφή του κόσμου (πρόδρομη μορφή της γραμμικής Α’) που χρονολογείται από το 5.300 π.χ. καθώς και το αρχαιότερο μουσικό όργανο της Ευρώπης, μια φλογέρα σκαλισμένη σε κόκκαλο πουλιού.
Οι πρώτες δύο φωτογραφίες, είναι τραβηγμένες στον οικισμό. Οι δύο επόμενες, είναι από τη μακέτα στην είσοπδο του ξενοδοχείου.
Αυτό θα είναι αφορμή να ξαναμιλήσουμε για μακέτες, λίγο πιό ... πάνω (αφού οι αναρτήσεις προχωρούν από κάτω προς τα πάνω).

Η Φαντασία πάει σχολείο

2009-05-01T10:01:00.006+03:00

Η φαντασία πάει σχολείο και οι συγγραφείς, στην Καστοριά! Με τον ευρηματικό τίτλο "Η φαντασία πάει σχολείο" οι σχολικοί σύμβουλοι, η Νομαρχία και η τοπική αυτοδιήκηση του νομού Καστοριάς, διοργανώνουν ένα συνέδριο για τους εκπαιδευτικούς και μια σειρά συναντήσεων, παιδιών και συγγραφέων στα σχολεία. Εικοσιπέντε συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας, ταξιδεύουν στις 3 Μαίου για να συναντήσουν τα παιδιά στην πόλη της Καστοριάς και τη γύρω περιοχή. Θα είναι μια όμορφη ευκαιρία για συζητήσεις, για γνωριμίες από κοντά, για δραστηριότητες και όμορφες εμπειρίες. Εκείνο που ξέρω προς το παρόν, είναι οτι όσοι ετοιμάζονται να πάνε, ανυπομονούν όσο και τα παιδιά που περιμένουν. Νεότερα θα σας πω όταν επιστρέψουμε.

Όμορφη, μυρωδάτη πρωτομαγιά

2009-05-01T09:58:00.001+03:00

Πάσχα

2009-04-10T12:04:00.006+03:00

Αρχίζουν όμως οι διακοπές του Πάσχα. Εύχομαι σε όλους να περάσουν όμορφα, να χαρούν τις ανοιξιάτικες μέρες και ...εντάξει, να φυλλομετρήσουν και κανένα βιβλιαράκι. Όλο και κάποιο θα βρουν, που να τους κεντρίσει.

Κάθε πότε διαβάζουμε

2009-04-10T11:55:00.003+03:00

Σε αρκετές τάξεις μπήκα τις τελευταίες μέρες. Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα, οι μεγάλοι ετοίμασαν και γιορτές και συναντήσεις κι άλλα διάφορα. Τα παιδιά πάλι, διάβασαν, συζήτησαν, δημιούργησαν... Αναρωτήθηκα μερικές φορές γιατί αυτό να γίνεται κάθε Απρίλη μονάχα. Όταν κάνεις εναν φίλο, τον έχεις κάθε μέρα φίλο. Όταν είναι να διαβάσεις, γιατί αυτό να συμβαίνει αραιά;

2009-04-02T23:48:00.004+03:00

Λίγο πριν μπει η καινούρια μέρα, θέλω να γράψω μερικά ακόμα λόγια.
Σε σχολεία και σε βιβλιοθήκες αλλά και σε βιβλιοπωλεία και οπουδήποτε κυκλοφορούν παιδικά βιβλία, μύριζε ο αέρας πως σήμερα ήταν γιορτή. Στην Αθήνα, στην "Τεχνόπολη", ο Κύκλος Παιδικού Βιβλίου (το ελληνικό παρακλάδι της IBBY που αναφέραμε), απένειμε τα βραβεία της χρονιάς, σε ανθρώπους που γράψαν όμορφα ή που στήριξαν με οποιονδήποτε τρόπο τα βιβλία και τις δραστηριότητες γύρω από αυτά.
Μερικοί από τους βραβευμένους είπαν και λίγα λόγια. Ξεχώρισα τα παρακάτω:
- Είμαι ευχαριστημένη που ξαναγύρισα (γράφοντας) στα παραμύθια που τόσο αγάπησα κάποτε αλλά που τα είχα ξεχάσει στο μεταξύ...
- Αφού έγραψα 15 βιβλία για μεγάλους, ευτύχησα να γράψω και να βραβευτώ, για ένα βιβλίο για μικρούς...
Εκείνο πάλι που ήταν συγκινητικό, ήταν που το μήνυμα της χρονιάς, διαβάστηκε από ένα μικρό κορίτσι κι ένα αγόρι του δημοτικού, που πηγαίνουν σε ελληνικά σχολεία αλλά που οι γονείς τους είναι από την Αίγυπτο. (Σας θυμίζω οτι το εφετινό μήνυμα, το ανέλαβε η χώρα αυτή). Τα παιδιά, διάβασαν το μήνυμα πρώτα στα αραβικά κι έπειτα στα ελληνικά.
Ακούστηκαν κι άλλα όμορφα. Όμως ηταν φορτωμένη η μέρα και καληνυχτίζω εδώ.

Αυτές οι εικονογραφήσεις; Θυμίζουν κάτι;

2009-04-02T15:53:00.003+03:00

Θυμόμαστε μερικά από τα υπέροχα που έγραψε ο Άντερσεν;

2009-04-02T15:25:00.003+03:00

Αναγνωρισμένο ταλέντο...

2009-04-02T14:41:00.004+03:00

Η ικανότητά του Άντερσεν στην χαρτοκοπτική, μπορεί να μην είναι γνωστή στους πολλούς, όμως στην πατρίδα του τιμήθηκε με γραμματόσημο.

Είχε κι άλλο ταλέντο, παιδιά, ο Άντερσεν:

2009-04-02T14:37:00.005+03:00

Εκτός από παραμύθια με πολλή ευαισθησία, ο Άντερσεν δημιουργούσε και μικρά αριστουργήματα χαρτοκοπτικής. Δείτε, για να πάρετε μια ιδέα.

Δυό φωτογραφίες κι ένα άγαλμα του Άντερσεν

2009-04-02T14:27:00.004+03:00

Εφέτος, το μήνυμα και την αφίσα της IBBY την ανέλαβε η Αίγυπτος.

2009-04-02T14:03:00.001+03:00

2 Απριλίου / Ημέρα παιδικού βιβλίου

2009-04-02T13:39:00.004+03:00

Φτάσαμε στις 2 Απριλίου χωρίς να έχω προλάβει να γράψω κάτι γι αυτή τη μέρα. Ούτε για μερικές σημαντικές μέρες που πέρασαν στο μεταξύ, πρόλαβα να γράψω, κι αυτό επειδή έλειψα για καιρό μακριά από το μπλοκάκι.
Τώρα θα τα πάρουμε σιγά σιγά όλα προς τα πίσω, να αναπληρώσουμε. Όμως σήμερα ειδικά, δεν γίνεται να περάσει η μέρα χωρίς να θυμίσουμε οτι γιορτάζει παγκόσμια το παιδικό βιβλίο.Τον εορτασμό τον καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη νεότητα (Ιnternational Board on Books for Young People - ΙΒΒΥ) το 1966. Ενα τμήμα αυτής της οργάνωσης,από διαφορετική χώρα κάθε φορά, αναλαμβάνει κάθε χρόνο να ετοιμάσει το μήνυμα και την αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης.
Ο λόγος για τον οποίο επιλέχτηκε η 2 Απριλίου για τούτο τον εορτασμό, είναι επειδή αυτή τη μέρα γεννήθηκε ο Δανός παραμυθάς, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που αγαπήθηκε πάρα πολύ. Πάνε 205 χρόνια από τότε.

Άνοιξη!

2009-03-20T20:36:00.003+02:00

Ξημερώνει η πρώτη μέρα της άνοιξης. Εκτός από αυτό, αύριο παιδιά, η μέρα θα είναι ακριβώς όσες ώρες και η νύχτα.Δώδεκα, δηλαδή. Στις 21 Μαρτίου κάθε χρόνο μπαίνει η άνοιξη και στις 23 Σεπτεμβρίου, το φθινόπωρο. Οι μέρες τούτες μυρίζουν φρέζιες κι απ' ό,τι έβλεπα το πρωί στο κέντρο της Αθήνας, τα ξυνόδεντρα στους δρόμους είναι όλα κατάφορτα και μπουμπουκιασμένα. Όπου να ΄ναι θα μοσχομυρίσουν τα πεζοδρόμια. Ε, καλά, λέμε τώρα. Το ξέρω οτι οι μεγάλες πόλεις δεν μοιάζουν και πολύ μ' αυτό που περιγράφω αλλά μη μου το χαλάτε. Άμα κλείσω τα μάτια, όλα είναι όπως τα φαντάζομαι...

Στο μεταξύ...

2009-03-18T10:40:00.003+02:00

Στο μεταξύ εσείς μπορείτε να σκεφτείτε λίγο, σχετικά με τις διάφορες λέξεις που σπάνια χρησιμοποιούμε ενώ γνωρίζουμε τη σημασία τους κι ενώ έχουμε την ευκαιρία να τις εντάξουμε στις εκφράσεις μας.
Υπάρχουν λέξεις που θεωρούμε οτι αν τις αναφέρουμε, οι άλλοι θα μας κοιτάξουν περίεργα και ίσως σκεφτούν "τί θέλει τώρα να μας δείξει". Οπότε χρησιμοποιούμε κάποιες συνώνυμες μεν αλλά λιγότερο όμορφες. Κι ακόμα, υπάρχουν λέξεις που τις αντικαθιστούμε με ξένες, ενω όλοι θα μας καταλάβαιναν μια χαρά αν μιλούσαμε μ' αυτές.
Τέλος, υπάρχουν κι εκείνες που τις έχουμε ξανακούσει αλλά που δεν θυμόμαστε ακριβώς τί σημαίνουν, οπότε ή τις καταχωνιάζουμε μέσα μας ή τις χρησιμοποιούμε λανθασμένα. Αυτό είναι και το χειρότερο.
Βέβαια, όλα τα παραπάνω είναι δικές μου σκέψεις. Μερικές μόνο, από τις τόσες που στριφογυρνάνε συνεχώς. Πολύ θα ήθελα να μάθω και τις σκέψεις των άλλων πάνω σ' αυτό. Αφιερώστε λίγο χρόνο στις ξεχασμένες λέξεις...

Οι ξεχασμένες λέξεις

2009-03-17T10:30:00.005+02:00

Καιρό έχω να γυρίσω τις σελίδες στο μπλοκάκι, κι αυτό επειδή οι μέρες που πέρασαν ήσαν γεμάτες και ... μακριά από υπολογιστή. Τούτη τη στιγμή, καθώς πληκτρολογώ, μου ήρθε στο νου μια λέξη ξεχασμένη. Μια λέξη που δεν την πολυχρησιμοποιούμε και που περισσότερο τη συναντούσα στις σχολικές μου σελίδες. "Μυρωμένα", αυτό μου ήρθε. Κι αλήθεια οι μέρες που πέρασαν ήσαν "μυρωμένες", ακόμα κι αν ήσαν οι περισσότερες βροχερές. Ίσως είναι που έρχεται σιγά-σιγά η Άνοιξη (σχεδόν έξω από την πόρτα έχει φτάσει, ίσως πάλι επειδή όλες αυτές τις μέρες, άκουσα ιστορίες, διηγήθηκα ιστορίες και πήρα βαθειές εισπνοές. Τα γράφω λίγο ακαταλαβίστικα, έτσι; Αυτό παθαίνουμε όταν βιαζόμαστε να τα πούμε όλα μαζεμένα. Ας πάρω λοιπόν και μερικές ... κανονικές ανάσες κι έπειτα τα ξαναλέμε.

Αποκριά, σημαίνει έμπνευση

2009-02-14T18:55:00.003+02:00

Για να μην ιδροκοπάτε πίσω από πλαστικές μάσκες και για να παίξετε με ιδέες, δείτε κι αυτές εδώ.Λίγο ύφασμα, λίγο λάστιχο και μπόλικο κέφι. Εμένα μου άρεσαν, πάντως.

Από τη γιαγιά μου τη μάγισσα

2009-02-10T21:58:00.006+02:00

- Από πού ξεφύτρωσες εσύ; παραξενεύτηκε το αγγελάκι.
- Αχαα, δεν ξεφύτρωσα. Ξέφυγα, απάντησε το στρογγυλό περίεργο πράγμα
- Μα, τί είσαι; Από τί ξέφυγες; απόρησε πάλι ο φίλος μας.
- Από τα χέρια μιας μικρούλας. Περνούσε δίπλα μου και μόλις με είδε άρχισε να ζητά
από τον πατέρα της να με αγοράσουν. Με ζητούσε τ'οσο πολύ που στο τέλος εκείνος
της έκανε το χατίρι. Επιασε λοιπόν η μικρή, την άκρη από τον σπάγγο μου και μου
χαμογέλασε ευχαριστημένη. Λίγο πιό κάτω, πουλούσαν καραμέλες σ' ένα
καροτσάκι. Καθώς περνούσαμε από μπροστά, ένοιωσα το χέρι της να χαλαρώνει, να
χαλαρώνει , τόσο που λίγο ακόμη και θα της ξέφευγα.
- Λοιπόν;
- Λοιπόν, δεν το έκανα, γιατί ξανάσφιξε το χέρι της και μου ξαναχαμογέλασε τόσο
γλυκά που την συμπάθησα.
- Τη συμπάθησες αλλά της ξέφυγες, τελικά!
- Αυτό έγινε παρακάτω. Ξεχάστηκε τόσο πολύ με κάτι χάμστερς που μασουλούσαν
σπόρους, ώστε άνοιξε διάπλατα την παλάμη της κι άφησε το σπάγγο μου. Έτσι κι
αλλιώς, δεν γινόταν να μείνω. Είμαι ένα μπαλόνι γεμάτο με αέριο. Από αυτά που
όλο ανεβαίνουν δίχως να μπορούν να σταματήσουν. Γειά σου! Γειά σου τώρα!
- Πού πας; Στάσου! Πες μου πού πας, μη φύγεις… φώναξε το αγγελούδι στο μπαλόνι
που ήδη ξεμάκραινε…

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Η γιαγιά μου η Μάγισσα". Το θυμήθηκα με αφορμή τα μπαλόνια της φωτογραφίας. Ποιός ξέρει αν αυτά είναι γεμάτα με το ίδιο αέριο. Πάντως από δω μέσα, δεν πρόκειται να το σκάσουν!

Καρνάβαλος και καρναβάλι

2009-02-10T10:50:00.002+02:00

Υστερα, όπως είπα, ήρθαν τα χρόνια της Πάτρας. Από την τρίτη δημοτικού μέχρι που μπήκα στο πανεπιστήμιο, η Πάτρα ήταν η πόλη μου. Φιλίες και πρόσωπα, δρόμοι και σπίτια, λιακάδς και βροχές, ξανά φιλίες, είναι όσα κρατάω μέσα μου από κει. Κρατάω και το καρναβάλι. Για πολλά χρόνια, το "καρναβάλι στην Πάτρα - Πάσχα στη Ναύπακτο", ήταν η πάγια (η συνηθισμένη, δηλαδή), τακτική της οικογένειας. Μου άρεσε αυτό.
Τις απόκριες η πόλη εύρισκε πάλι τον κοιμισμένο εαυτό της. Άλλαζε ρούχα, άλλαζε χρώμα. Άλλαζε διάθεση. Ααα! Θα πρέπει να σας μιλήσω γι αυτό, χωριστά. Δεν χωράνε όλα σε μια ανάρτηση. Και για να εξομολογηθώ και την αλήθεια, δεν θέλω να τα στριμώξω, γιατί τα αγάπησα. Πρέπει να σας οδηγήσω κι εσας, μια επόμενη φορά, να τα δείτε από πρώτο χέρι.

2009-02-10T00:27:00.002+02:00

Απόκριες κι αποκριές.

2009-02-09T17:42:00.008+02:00

Tο Σαββατοκύριακο που πέρασε, ξεκίνησαν οι απόκριες. Το πρώτο πράγμα που μου φέρνει αυτή η λέξη στο μυαλό, είναι οι μάσκες. Τι άλλο; Γενικά ο περισσότερος κόσμος έχει συνδέσει ετούτη την περίοδο με κέφι και διασκέδαση. Των άλλων, συνήθως. Ή των παιδιών, κυρίως. Όταν ρωτάω τους γνωστούς, πώς σκέφτονται να περάσουν ή τι θα ντυθούν τις απόκριες, δεν φαίνονται και πολύ πρόθυμοι να κάνουν κάτι. Και έχουν πάντα εξηγήσεις γι’ αυτό, που τις καταλαβαίνω και δεν ξαναμιλάω.
Όμως δεν μπορώ και να μη σκέφτομαι! Σκέφτομαι πως -στην επαρχία, που γεννήθηκα- δεν υπήρχαν πάρτυς και καρναβάλια. Υπήρχαν φαρδιά ρούχα, μαμαδίστικα τακούνια και παλιές τσάντες. Περίεργα καπελίνα που εμφανίζονταν μυστηριωδώς, μονάχα τέτοιες μέρες και αμέτρητα κοκκινάδια που επιτέλους, μας επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουμε. Ντυνόμασταν μικροί-μεγάλοι και γυρνούσαμε στα σπίτια της γειτονιάς, αλλά και μακρύτερα, κάνοντας ό,τι μπορούσαμε για να μη μας αναγνωρίσουν αμέσως. Στόχος δεν ήταν να δείχνει κάποιος όμορφος αλλά όσο γίνεται πιο αστείος. Τα γέλια που κάναμε τα θυμάμαι ακόμα. Αλλά πιο πολύ θυμάμαι τη χαρά του «όλοι μαζί».
Ύστερα, ήρθαν τα χρόνια της Πάτρας…

Δέντρο μου, δεντράκι μου

2009-02-04T10:59:00.010+02:00

Την κυρία Νέλα την γνωρίζω ελάχιστα αλλά τη συμπαθώ πολύ. Είναι η κυρία που κρατάει συντροφιά στη γιαγιά του κάτω πατώματος. Δεν μιλάει πολύ καλά τα ελληνικά, όμως είναι πάντα γελαστή και καταφέρνει να σε κάνει να καταλαβαίνεις αυτά που λέει.

Προ καιρού την συνάντησα στην είσοδο. Κάπου είχα να πάω και όπως συνήθως ήμουν βιαστική. Μ΄αυτό που είδα, ξέχασα τη βιασύνη μου κι έπιασα κουβέντα με την κυρία Νέλα. Είχε αγκαλιάσει τον κορμό ενός από τα δέντρα του πεζοδρομίου, είχε ακουμπίσει το μάγουλό της πάνω στη φλούδα και σιγομουρμούριζε έναν σκοπό, μάλλον της πατρίδας της.
"Είστε καλά;" τη ρώτησα κι εκείνη συνέχισε να μουρμουρίζει δίχως να μου απαντήσει αμέσως.
Δεν μπορούσα να φύγω. 'Οταν ύστερ΄ από λίγο σταμάτησε, μου εξήγησε οτι είχε πονόδοντο. Στα μέρη της, είπε, όταν σε πονάει κάποιο μέρος του σώματός σου, βρίσκεις ένα μεγάλο κορμό δέντρου και ακουμπάς επάνω του το πονεμένο σημείο. 'Οσο πιό δυνατός είναι ο κορμός, τόσο πιό πολύ παίρνει τον πόνο.
-Και τώρα, σας πέρασε; ρώτησα.
-Α μα, ντεν έχει ντύναμη το ντέντρο, απάντησε εκείνη.
-Και γιατί τραγουδούσατε;
-Α μα, να το ξυπνήσω ήτελα...

Δεν έχει σημασία τί απέγινε με τον πονόδοντο, νομίζω. Βρήκα πολύ όμορφη την ιδέα του να αγκαλιάζεις ένα δέντρο, έτσι κι αλλιώς. Και μπήκα σε σκέψεις άπειρες. Σχετικά με τα σχήματα των κορμών, με τα μάτια των δέντρων, την ανάσα τους, όλα.
Αναρωτιέμαι συχνά πώς να νοιώθουν που δεν έχουν τρόπο να μετακινηθούν. Πώς ακριβώς τραγουδούν και τί ζητάνε ... Να το δούμε κάποια στιγμή, να το κουβεντιάσουμε.

Πείτε το στους μεγάλους ...

2009-01-28T15:29:00.007+02:00

Κάθε χρόνο η τάξη σας, η βιβλιοθήκη σας ή κάποιος από τους δασκάλους σας, έχει την ευκαιρία να πάρει μέρος στους διαγωνισμούς που αθλοθετεί ο Κύκλος Παιδικού Βιβλίου. Διαβάστε παρακάτω και πείτε το και στους μεγάλους. Σίγουρα κάποιον ενδιαφέρει.

. Βραβείο εκδοτικού οίκου ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Θα δοθεί κοινοτική παιδική/νεανική βιβλιοθήκη ακριτικής περιοχής. ΄Επαθλο: Βιβλία αξίας Ευρώ 1.000.

. Βραβείο εκδοτικού οίκου ΠΑΤΑΚΗ. Θα δοθεί σε σχολείο, βιβλιοθήκη, άλλο φορέα ή άτομο που εφάρμοσε αποτελεσματικές μεθόδους για την προώθηση στις φιλαναγνωσίας σε παιδιά και νέους. ΄Επαθλο: Βιβλία αξίας Ευρώ 1.000.-

. Βραβείο εκδοτικού οίκου Κυριάκου ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ. Θα δοθεί σε σχολείο, βιβλιοθήκη ή άλλο φορέα που καλλιεργεί την αγάπη για το παιδικό βιβλίο μέσω του διαδικτύου. ΄Επαθλο: Βιβλία αξίας Ευρώ 1.000.

Καλό είναι να μπήτε στην παρακάτω διεύθυνση έτσι κι αλλιώς, για να μάθετε και για τις δραστηριότητες του Κ.Π.Β. http://www.greekibby.gr/

Τα χρώματα της ζήλειας

2009-01-28T08:57:00.024+02:00

Βρέθηκα ανάμεσα

σε μικρούς ...

...και σε μεγάλους

αναγνώστες.

Βρέθηκα κι ανάμεσα στους υπόλοιπους συγγραφείς. Και πολλέ ς φορές ζήλεψα, στη διάρκεια της έκθεσης. Μ ε κείνη τη μορφή ζήλειας που είναι θεμιτή, όταν πρόκειται για τσίγκλισμα στη δημιουργικότητα των ανθρώπων.Με κείνη τη ζήλεια για την οποία όχι μόνο δεν έχω να ντρέπομαι αλλά που ευχαρίστως την εκφράζω και στο ίδιο το άτομο που την προκάλεσε.
Νομίζω πως όταν κάποιος σου λέει ειλικρινά "βρε συ, ζήλεψα που δεν το είχα κάνει εγώ, αυτό. Είναι πάρα πολύ όμορφο, μπράβο", τότε όχι μόνο δεν στενοχωριέσαι, αλλά νοιώθεις πιό περήφανος. Λένε πως το χρώμα της ζήλειας είναι το κίτρινο. Εγώ όμως, έτσι καθώς περιφερόμουνα από στέκι σε στέκι, παρακολουθώντας τα παιχνίδια, ακούγοντας παραμύθια και ιστορίες, ξεφυλλίζοντας άπειρα βιβλία, και συναντώντας γελαστούς ανθρώπους, πολλές φορές είπα στον εαυτό μου "αυτό που νοιώθεις τώρα, είναι λιλά, δεν είναι κίτρινο". Και γύρισα στο σπίτι, έτοιμη να ορμήσω στις άγραφες σελίδες μου και να τις κάνω λιλά! Λένε πως το χρώμα της ζήλειας είναι το κίτρινο.
Αλήθεια, τί χρώμα έχουν η διάθεση και τα αισθήματά μας;

Παίζοντας με τα παραμύθια

2009-01-28T08:53:00.008+02:00

"Παίζοντας με τα παραμύθια" ήταν το θέμα που είχε διαλέξει η Γ.Λ.Σ. Με τις συγγραφείς Ζαχαρούλα Καραβά, Σούλα Ροδοπούλου και Γιολάντα Τσορώνη, καθίσαμε ανάμεσα στα παιδιά που ήρθαν, φτιάξαμε μαζί ιστορίες με αφορμή ένα παλιό κέντημα, ένα μολύβι δίχως μύτη, το παπούτσι μιας κούκλας κι ένα γυάλινο μικρό μπουκάλι. Το πόσα πράγματα μπορεί να τους συμβούν, δεν το βάζει ο νους σας. Ή μήπως το βάζει; Λέω, μήπως έχετε καμιά ιδέα; Τί κάνει ας πούμε, ένα μολύβι δίχως μύτη, όταν θέλει να φτερνιστεί; Κι ένα παπούτσι που έχασε το ταίρι του; Οι ιδέες ήσαν πολλές αλλά θα μου άρεσε να μάθω και τις δικές σας. Τα παιδιά στις φωτογραφίες ετούτες, είναι ναυτοπρόσκοποι, από το πρώτο σύστημα Νέας Σμύρνης.

Να και μερικές φωτογραφίες από την έκθεση βιβλίου

2009-01-28T08:51:00.011+02:00

Δεν θα χωρούσαν φυσικά όλες οι φωτογραφίες από κάθε στέκι χωριστά. Σας ανεβάζω μερικές εδώ, ίσα-ίσα για να πάρετε μια ιδέα.
Η Λήδα Βαρβαρούση. συγγραφέας και εικονογράφος, έπαιξε με τις εικόνες, κάνοντας μια κεφάτη κουβέντα με τα παιδιά.

Ο Τριγωνοψαρούλης τριγυρνούσε στους διαδρόμους και καθόλου δεν έμοιαζε "σαν το ψάρι έξω απ' τα νερά του". Και για όσα παιδιά δεν ξέραν οτι "Άλλα τα μάτια της μαϊμούς, κι άλλα της κουκουβάγιας", την απάντηση την έδινε η Σοφία η Μαντουβάλου, διαβάζοντάς τους το καινούριο βιβλίο της.

Ήταν τόσα αυτά που έβλεπα, ώστε δεν ξέρω τί να πρωτοθυμηθώ.

Ακόμα όμως κι αν δεν σας τα περιγράφω όλα, νομίζω ότι πήρατε μια γεύση.

Εκεί λοιπόν, στη γιορτή, μπορεί να συναντηθούμε κι εμείς ...

2009-01-23T20:55:00.010+02:00

...αύριο 1-2 το μεσημέρι, στο "Παίζοντας με τα παραμύθια".

Μια μεγάλη γιορτή για όλους

2009-01-23T19:51:00.013+02:00

Σήμερα ανοιξε για δεύτερη χρονιά η έκθεση παιδικού και εφηβικού βιβλίου, στο χώρο της ELEXPO στο Μαρούσι. Η λέξη "έκθεση", δεν περιγράφει το τί γίνεται εκεί πέρα. Πρώτα πρώτα, μικροί και μεγάλοι θα δουν πράγματα που θα τους ενδιαφέρουν. Όσα παιδιά μπορέσουν να πάνε, θα συναντήσουν πάρα πολλούς αγαπημένους συγγραφείς, αλλά και καινούριους, που θα έχουν την ευκαιρία να τους γνωρίσουν από κοντά. Θα παίξουν και θα μιλήσουν με όλους αυτούς, σε τόσες πολλές διαφορετικές γωνιές και στέκια, που δεν θα ξέρουν ποιό να πρωτοδιαλέξουν. Οι ήρωες των βιβλίων, σας πλησιάζουν με αμέτρητους τρόπους. Η φαντασία απογειώνεται κι εσείς μπαίνετε σ' έναν κόσμο μαγικό, παραμυθένιο κι ολοζώντανο μαζί. Το σύνθημα είναι "Ένα ταξίδι στον κόσμο της γνώσης και της φαντασίας". Τεράστιος ο χώρος, πλούσιο το πρόγραμμα, για όλες τις ηλικίες, όλα τα ενδιαφέροντα. Πείτε το στους μεγάλους, μπείτε μαζί στo http://book.culture.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=138 για να δείτε το πρόγραμμα και ... ξεκινήστε. Θα με θυμηθήτε!
Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ.

Κίτρινο + μπλε =

2009-01-22T10:51:00.005+02:00

Σήμερα ξύπνησα πράσινη. Όχι, δεν αρρώστησα ξαφνικά. Το χρώμα μου ήταν απόλυτα "κρεατί". Η διάθεσή μου όμως, είχε χτυπήσει πράσινο πριν καλά καλά να ξεκινήσει η μέρα μου. Κι αυτό οφείλεται στο χτεσινό μου ανασκάλεμα στα μαθητικά έντυπα.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή: Χτες το βράδυ, θέλοντας να παρουσιάσω τη δουλειά αυτών των παιδιών που ασχολούνται με το στήσιμο μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού, βρέθηκα πάλι μπροστά σε ομαδικές προσπάθειες που αξίζουν χίλια μπράβο η κάθε μια τους.
Έψαχνα, έψαχνα στο διαδίκτυο κι όλο έπεφτα πάνω σε καινούριες σελίδες που με ξάφνιαζαν για τη συνέπεια και την πρωτοτυπία τους. Κι όλες μα όλες έδιναν μεγάλη σημασία στο περιβάλλον. Αυτά τα παιδιά νοιάζονται, συνεργάζονται, ασχολούνται. Αυτά τα παιδιά και οι δάσκαλοί τους, κάνουν "κάτι".
Έχοντας λοιπόν αυτό στο μυαλό μου, ξύπνησα σήμερα με διάθεση να φυτέψω σπόρους σε τούτο το μπλογκάκι. Αλλωστε -δεν ξέρω αν σας πέρασε μέχρι τώρα από το νου- το χρώμα του δεν το διάλεξα τυχαία! Το αν θα καρπίσουν, εξαρτάται κι από όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές.
Και μια σκέψη που μου ήρθε τώρα που γράφω, είναι και τούτη: Πως το πράσινο χρώμα, θέλει συνεργασία για να φτιαχτεί. Θέλει κίτρινο και μπλε. Έχουμε πολλά να πούμε ...

Σχετικά με τις μπαταρίες

2009-01-22T10:28:00.005+02:00

Ε, λοιπόν, να και κάτι ακόμα που συνειδητοποίησα σχετικά πρόσφατα και μάλιστα με αφορμή τί νομίζετε; Το χονολόκο! Το παιχνίδι της διπλανής στήλης. Μπήκα που λέτε ορεξάτη να παίξω το παιχνίδι, έτσι, για να χαλαρώσω λιγάκι και διαβάζοντας στο σημείο με τις μπαταρίες, θυμήθηκα και την άλλη διαφορά ανάμεσα στις επαναφορτιζόμενες και σ' εκείνες της μιας χρήσεως.
Δεν είναι απλά οτι τις πρώτες τις βάζουμε να φορτίσουν όποια στιγμή θέλουμε, χωρίς να πρέπει να τρέχουμε για περίπτερο ξαφνικά. Δεν είναι που γυρίζουμε από τα ψώνια και σχεδόν πάντα λέμε "πωπωωω, πάλι ξέχασα να πάρω μπαταρίες".Το σημαντικό είναι πως τις επαναφορτιζόμενες δεν τις πετάμε μόλις αδειάσουν. Πολλοί δεν ξέρουν οτι τις μπαταρίες δεν τις πετάμε στα σκουπίδια. Κοιτάμε στη γειτονιά ποιό κατάστημα έχει εκείνα τα διάφανα κυλινδρικά δοχεία κι όποτε περάσουμε από κει, δεν μας κάνει κόπο να τις ρίξουμε. Εμένα μου αρέσει κιόλας, γιατί είναι κάπως σαν τη διαδικασία του κουμπαρά. Μη σας πω μάλιστα οτι κρίνω μερικούς επαγγελματίες κι από το αν έχουν τοποθετήσει παρόμοια δοχεία στον χώρο τους. Λέτε να κάνουμε εδώ μια λίστα με τις γωνιές που φιλοξενούν τέτοιους κάδους;

Κάτι ακόμα για το πρώτο γυμνάσιο ...

2009-01-22T02:00:00.005+02:00

Κάτι ακόμα για το πρώτο γυμνάσιο: Η εφημερίδα του "Αδέσμευτος τύπος", είχε διακριθεί και στον περισυνό πανελλήνιο διαγωνισμό σχολικών εντύπων της εφημερίδας "Τα Νέα", για την καλύτερη εμφάνιση εντύπου. Φαίνεται οτι σ' αυτή την πόλη, οι μαθητές κάνουν καλή δουλειά...

Αιγιο

2009-01-22T01:16:00.008+02:00

Και μιας και ο "Αδέσποτος Τύπος" είναι εφημερίδα γυμνασίου στο Αίγιο, μπήκα στο διαδίκτυο να βρω μερικές πληροφορίες για την πόλη. Αυτό που βρήκα, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα του δεύτερου γυμνασίου, που παρουσιάζει το Αίγιο με τρόπο ελκυστικό. Χτυπήστε: "δεύτερο γυμνάσιο Αιγίου" κι ίσως πετύχετε την προσωρινά αποθηκευμένη σελίδα του. Είναι πολυ καλή.

Μεταφέρω ένα μικρό απόσπασμα για να πάρετε μια γεύση:

... Πόλη μου μοναχική, αγέρωχη, στέκεις ολόρθη,

πάνω από σεισμούς και συμφορές.

Πολύτιμο πετράδι στην καρδιά μου,

είσαι οι ρίζες μου οι βαθιές,

το πατρικό μου σπίτι, η γη μου,

τα πρώτα μου παιχνίδια, η αόρατη κλωστή,

η αρχή του μικρού μου κόσμου,

το ξεκίνημά μου στη ζωή,

η ακλόνητη βάση μου σε ό,τι προσπαθήσω.

Πόλη μου, μικρή και μελαγχολική,

πανέμορφη, μοναδική,

με συνοδεύεις ,με συντροφεύεις

και ΣΕ ΑΓΑΠΩ....

Κι όποιος έχει κάτι να συμπληρώσει, δεν έχει παρά να προσθέσει ό,τι νομίζει.

Αγγελική Βαρελλά.

2009-01-22T00:34:00.005+02:00

Ανάμεσα στις δύο εκδηλώσεις (στην απονομή και στο κόψιμο της πίτας δηλαδή), πολύ συγκινητική ήταν η βράβευση της Αγγελικής Βαρελλά για το σύνολο της προσφοράς της στον κόσμο του βιβλίου. Τιμήθηκε με το Βραβείο Τατιάνας Σταύρου, που της δόθηκε με πολλή αναγνώριση και αγάπη για όσα μας έχει χαρίσει ακούραστα, τόσα χρόνια τώρα. Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν χωρίς η Αγγελική να το περιμένει, σηκώθηκε η εγγονή της να πει λίγα λόγια για τη γιαγιά.
Νομίζω οτι καλύτερο βραβείο από το να νοιώθεις την αγάπη τόσων φίλων, αλλά κυρίως να εισπράτεις την αγάπη των εγγονιών σου, δεν υπάρχει. Τα τέσσερα Βαρελλάκια ήσαν εκεί, γελαστά και περήφανα. Τέσσερις παλιοί μαθητές του σχολείου συμπλήρωσαν την ομορφιά της γιορτής, παίζοντας μουσική και τραγουδώντας αγαπημένα τραγούδια της Αγγελικής Βαρελλά. Ήταν συγκινημένη μιας και δεν τα περίμενε όλα τούτα κι όταν σηκώθηκε να μιλήσει, τα είπε όλα με λίγες απλές κουβέντες, όπως κάνει πάντα.
Αγγελική, σ' ευχαριστούμε!

Ετήσιος διαγωνισμός Σχολικών Εντύπων 08

2009-01-21T15:45:00.012+02:00

Κάθε χρόνο, ανάμεσα στις εκδηλώσεις της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς (www.gls.gr) ξεχωρίζουν η απονομή των βραβείων στους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς της και το κόψιμο της πίτας, που όλοι το περιμένουν. Τούτη τη χρονιά οι δύο εκδηλώσεις ενώθηκαν και την περασμένη Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου, η Γ.Λ.Σ. έκοψε την πίτα της, στην αίθουσα θεάτρου που παραχώρησε το Αρσάκειο Ψυχικού. Φαντάζομαι οτι τα κείμενα που βραβεύτηκαν, θα τυπωθούν γρήγορα σε βιβλία και θα φτάσουν στα χέρια σας.
Ανάμεσα όμως στις τόσες κατηγορίες του διαγωνισμού, υπάρχει και μια για "Σχολικά Έντυπα". Την εύφημη μνεία την απέσπασε το 6θέσιο Δημοτικό σχολείο Αισωνίας Σέσκλου, τον έπαινο τον πήρε το Δημοτικό σχολείο Μαυροχωρίου Καστοριάς και με το βραβείο τιμήθηκε το πρώτο Γυμνάσιο Αιγίου.
Στα παιδιά που δούλεψαν γι' αυτά τα έντυπα , αλλά και στα υπόλοιπα παιδιά που έβαλαν τα δυνατά τους για να στήσουν αξιόλογες σχολικές εφημερίδες και περιοδικά πολύ όμορφα, αξίζει ένα ΜΠΡΑΒΟ, έτσι κι αλλιώς.
Στη φωτογραφία ο καθηγητής κύριος Παναγιώτης Βάγιας, από το γυμνάσιο Αιγίου, παραλαμβάνει το βραβείο για λογαριασμό των μαθητών του. Τίτλος της εφημερίδας τους: Αδέσποτος Τύπος. Εύχομαι να έχετε πάντα επιτυχίες, παιδιά.

Τί είναι τα περιβαλλοντικά κέντρα

2009-01-18T20:15:00.007+02:00

Για όσους δεν ξέρουν τί ακριβώς είναι το Περιβαλλοντικό Κέντρο Κλειτορίας, να εξηγήσουμε οτι είναι ένας από τους τόπους εκπαίδευσης έξω από το σχολείο, όπου μέσα από προγράμματα και ευχάριστες δραστηριότητες στη φύση, οι υπεύθυνοι συζητούν με τους επισκέπτες μαθητές, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το περιβάλλον, τους ευαισθητοποιούν και τους οδηγούν στο να το γνωρίσουν, να το αγαπήσουν και να το φροντίζουν. Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, υπάρχουν σε αρκετά σημεία της Ελλάδας, έτσι που να μπορούν να τα επισκεφτούν εύκολα όσο γίνεται περισσότερα σχολεία. Η Κλειτορία, είναι ορεινή κομόπολη, σε ίση απόσταση από τα Καλάβρυτα και από την Τρίπολη. Το Κέντρο ιδρύθηκε το 1993 και είναι το πρώτο που λειτούργησε. Αξίζεινα βρείτε στο διαδίκτυο πολλές πληροφορίες για τα Κ.Π.Ε. και τις δραστηριότητές τους.http://kpe-kleit.ach.sch.gr/

Τί σας βρήκα !!!

2009-01-15T17:51:00.005+02:00

Γυρεύοντας υλικό για μια συνάντηση στο περιβαλλοντικό κέντρο Κλειτορίας, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον -κατά τη γνώμη μου- παιχνίδι και σας το πέρασα στη διπλανή στήλη. Είναι σχεδιασμένο από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, παίζεται σαν επιτραπέζιο και μπορείτε να διαλέξετε τη γλώσσα στην οποία προτιμάτε να παίξετε. (Καλή ιδέα για εξάσκηση, για όσους μαθαίνουν ξένη γλώσσα). Ελπίζω να σας αρέσει κι εσάς.

Όλοι μαθαίνουμε

2009-01-10T20:57:00.005+02:00

Όταν κυκλοφορώ, είτε ταξιδεύω κι έχω κόσμο απέναντί μου, είτε περπατάω στο δρόμο, είτε κάθομαι κάπου, παρατηρώ πάντα τους γύρω μου. Το μάτι μου πέφτει στα πρόσωπα, στις εκφράσεις, τα ρούχα. Παρακολουθώ τις κινήσεις, προσπαθώ να μαντέψω τις σκέψεις, να σκιαγραφήσω τους χαρακτήρες, να προβλέψω τις αντιδράσεις. Αυτό με βοηθάει να φτιάχνω αργότερα, τους ήρωές μου.

Μερικές φορές, κάνω και τις δικές μου σκέψεις, ανάλογα μ' αυτό που βλέπω. Σκέψεις που δεν είναι πάντα πολύ θετικές για τους άλλους ή που -αντίθετα- με κάνουν να ταυτίζομαι. Για παράδειγμα, μπορεί να παρατηρώ πώς μασάει κάποιος στο απέναντι τραπέζι και να τον βρίσκω λαίμαργο. Ή μπορεί να βλέπω κάποιον να τρέχει να προλάβει το λεωφορείο και με πιάνει εμένα το άγχος αν θα τα καταφέρει.

Προ ημερών λοιπόν, γυρίζοντας από ένα ταξίδι, παρατηρούσα στο μπροστινό κάθισμα μια κοπελίτσα. Έμοιαζε με φοιτήτρια. Ήταν πολύ νόστιμη και συμπαθητική αλλά και πολύ έντονα βαμμένη. Και καθώς η ώρα ήταν μόλις έντεκα το πρωί, μου φάνηκε υπερβολικά φορτωμένο το πρόσωπό της. Έτσι που έχανε τη δροσιά του. Δεν ξέρω λοιπόν πώς μου ήρθε και της το είπα. Ευγενικά βέβαια αλλά πάντως της το είπα.

Το κορίτσι μου εξήγησε πως στο τέλος του ταξιδιού, θα πάει κατ' ευθείαν σε μια γιορτή κι οτι δεν έχει πού και πότε να αλλάξει και να βαφτεί. Έτσι, ξεκίνησε έτοιμη. Το είπε τόσο απλά, τόσο γελαστά, που μετάνοιωσα για το θάρρος που είχα πάρει. Είναι που μερικές φορές εμείς οι μεγαλύτεροι νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα. Μα είναι και που συχνά, έχουμε να μάθουμε κι απ' τους μικρότερους.

Να, που ο χρόνος που πέρασε, μου το έμαθε κι αυτό. Καλό ήταν, του το χρωστάω!

Από την Ορεστιάδα

2009-01-05T22:24:00.009+02:00

Από την Ορεστιάδα ταξίδεψε η χριστουγεννιάτικη κάρτα που με περίμενε με υπομονή, να γυρίσω από το ταξίδι και να τη διαβάσω. Ευχαριστώ τα παιδιά που την έστειλαν. Τη βρήκα πολύ όμορφη, όπως κάθε τι που φτιάχνουμε με τα χέρια μας για να προσφέρουμε εκεί που αγαπάμε. Της αξίζει μια θέση στο μπλοκάκι μας. έτσι δεν είναι;

2008-12-21T11:27:00.006+02:00

Μια ακόμα ζωγραφιά, πολύ χαρούμενη. Από τη συνάντηση στο Αιγάλεω κι αυτή. Μ' ένα κλικ γεμίζει γιορτή την οθόνη μου.

2008-12-21T10:51:00.005+02:00

Στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Αιγάλεω λοιπόν, μιλήσαμε για το δώρο που γλίστρησε από το έλκυθρο δίχως να το πάρει είδηση κανείς, ρωτήσαμε κάποιους μπαμπάδες και μαμάδες, να μας πουν τί διάβαζαν όταν ήσαν μικροί και μοιραστήκαμε τη λαχτάρα μας για το τί περιμένουμε από τον γεράκο άγιο Βασίλη. Τί άλλο; Α, ναι, γράψαμε κι ευχές πάνω στα βιβλία. "Η γιαγιά μου η Μάγισσα" ήταν εκεί, δίπλα στο "Ρολόι με τις δεκατρείς ώρες".
Προσωπικά, πέρασα πολύ όμορφα με την παρέα των παιδιών αλλά μου άρεσε που και οι μεγαλύτεροι αφιέρωσαν τον πολύτιμο Σαββατιάτικο χρόνο τους.
Όσο για την κυρία Χρυσή Κοπιτσή, Δημοτική σύμβουλο και πρόεδρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, είναι ένα νέο κορίτσι με πολύ μεράκι γι αυτό που κάνει. Κι απ' ό,τι είδα, η έγνοια της πιάνει τόπο. Οι μικροί μας, ήσαν εξοικειωμένοι με το χώρο, ήρεμοι και πολύ-πολύ συνεργάσιμοι. Θα έσκαγα αν δεν το έλεγα.

Δημοτική Βιβλιοθήκη Αιγάλεω

2008-12-21T01:20:00.008+02:00

Χτες το πρωί, Σάββατο 20/12/08 μια άλλη βιβλιοθήκη είχε οργανώσει συνάντηση, στο Αιγάλεω. Τα παιδιά που ήρθαν ν' ακούσουν το χριστουγεννιάτικο παραμύθι μας, μας χάρισαν και τις ζωγραφιές τους. Στη φωτογραφία, ο Απόλλωνας ετοιμάζει -τί άλλο;- ένα γράμμα στον άη Βασίλη.
Ο χώρος ήταν από αυτούς που λες "εδώ κάθομαι ευχαρίστως να διαβάζω με τις ώρες". Αυτό ακριβώς σκέφτηκα αμέσως μόλις μπήκα. Πρώτα-πρώτα με υποδέχτηκε ένας σωρός από χριστουγεννιάτικα βιβλία, απλωμένα πάνω στο τραπέζι έτσι που το μάτι μου δεν ήξερε πού να πρωτοσταθεί.
Δεν είπα ποτέ οτι τα έχω διαβάσει όλα. Ποιός θα το προλάβαινε άλλωστε με τόσα βιβλία που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα σχεδόν. Έτσι λοιπόν, όταν βρίσκομαι κι εγώ μπροστά σε τόσους τίτλους (σε εκθέσεις, σε αναγνωστήρια κ.λ.π.) το ένα πιάνω, τό άλλο αφήνω, προσπαθώντας να μαντέψω ολόκληρη την ιστορία.
Όταν όμως βρισκόμαστε με τα παιδιά, γρήγορα καταλήγουμε να φτιάξουμε τις δικές μας. Είναι απίστευτο το πόσο καλλές ιδέες κατεβάζουν τα μυαλουδάκια σας.

Το ποτάμι της λησμονιάς.

2008-12-21T01:07:00.003+02:00

Ο Ληθαίος -ο ποταμός της λήθης- είναι παραπόταμος του Πηνειού και χωρίζει σχεδόν την πόλη στα δύο. Στις όχθες του γεννήθηκε ο Ασκληπειός. Μπορώ να βεβαιώσω οτι και την ημέρα είναι το ίδιο γοητευτική η εικόνα του, όσο και τη νύχτα.

Δεν την ξέρω καλά την περιοχή κι έτσι θα ψάξω στο διαδίκτυο να βρω περισσότερα. Μόλις μάθω μερικά πράγματα παραπάνω, θα επανέλθουμε γιατί αξίζει τον κόπο.

Χριστουγεννιάτικα Τρίκαλα

2008-12-20T23:43:00.005+02:00

Βρέθηκα που βρέθηκα στην πόλη, είπα να πιάσει τόπο η φωτογραφική μου μηχανή, και να τί βγήκε: Ο Ληθαίος, το ποτάμι, φωτισμένος τόσο όμορφα, που καθώς κοιτάζω τώρα τη φωτογραφία, μου φαίνεται σαν να βλέπω κάποια γωνιά ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Σαν να βρίσκομαι σε χριστουγεννιάτικη ταινία. Άξιζε πραγματικά μια βραδυνή βόλτα στην πόλη, τέτοιες μέρες. Πανέμορφη τη βρήκα. Πατήστε πάνω της να την απολαύσετε και μεγαλύτερη,

Δημοτική Βιβλιοθήκη Τρικάλων

2008-12-20T22:45:00.014+02:00

Στις 18 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση με τους μικρούς αναγνώστες, που είχε προγραμματίσει η Δημοτική Βιβλιοθήκη Τρικάλων. Σ΄ έναν χώρο πολύ φιλικό όπου έρχονται τα παιδιά για ν' ακούσουν διηγήσεις, να ξεφυλλίσουν βιβλία, να ζωγραφίσουν και να δημιουργήσουν, συγκεντρωθήκαμε το απόγευμα για να φτιάξουμε κουτσοπαραμυθοκούλουρα, και να μιλήσουμε για χριστουγεννιάτικες σαπουνόφουσκες. Στο τέλος, υπήρχε για όλους από μια όμορφη σακουλίτσα με μια έκπληξη. Έκπληξη ήταν για μένα και η πόλη (όσο πρόφτασα να τη δω). Με ξενάγησαν η Μαρία και η Χριστίνα ή αλλιώς, η κυρία Πατήλα και η κυρία Σκρέτα, που είχαν φροντίσει όλες τις λεπτομέρειες για τη συνάντηση στη βιβλιοθήκη.

...για ύπνο όταν δεν νυστάζεις!

2008-12-13T23:45:00.003+02:00

Κάποιος ή κάποια από σας, σχολίασε το πόσο άχαρο είναι να σε στέλνουν για ύπνο ενώ δεν νυστάζεις. Μου θύμισε ένα βιβλίο που έχω, στο οποίο υπάρχει ακριβώς αυτή η διαμαρτυρία.
Και καλά τον χειμώνα που νυχτώνει νωρίς και που κάπως το ξεπερνάμε. Το καλοκαίρι όμως που είναι σχεδόν μέρα έξω, δεν είναι άδικο να σε υποχρεώνουν να πας να ξαπλώσεις;
Αυτά βέβαια, τα έγραφε το βιβλίο εδώ και πενήντα χρόνια. Τί ακριβώς ισχύει τώρα; Τί ώρες πηγαίνουμε για ύπνο; Παίζει ρόλο το πότε τελειώνουμε το διάβασμα και αλλάζει το ωράριο όταν είμαστε σε διακοπές; Κι ένα ακόμα που θα ήθελα να ΄ξερα: Ποιό είναι το τελευταίο πράγμα που κάνουμε πριν κοιμηθούμε;

Δεν είναι δίκαιο...

2008-12-06T00:50:00.004+02:00

Δεν είναι καθόλου δίκαιο να γράφονται εδω μέσα μονάχα τα ζόρια που τραβούσα εγώ ως παιδί της ηλικίας σας. Είμαι σίγουρη οτι όλο και κάποιο άχτι θα έχετε, δε μπορεί! Εκτός κι αν με πείσετε πως είναι όλα τέλεια. Πώς είπατε;

Έχουμε και λέμε:

2008-12-06T00:33:00.002+02:00

Εμένα ας πούμε, με ενοχλεί όταν μου λένε να κάνω κάτι, τη στιγμή ακριβώς που ετοιμάζομαι έτσι κι αλλιώς, να το κάνω. Βέβαια εδώ δεν φταίνε ακριβώς οι άλλοι, όμως είμαι ικανή να μην προχωρήσω, μόνο και μόνο επειδή μου το είπαν. Ουπς! Μάλλον δεν έπρεπε να το εξομολογηθώ αυτό!

Άλλο πάλι που μ' εκνεύριζε αφάνταστα όταν ήμουνα μικρή, ήταν που μου έλεγαν να μη μιλάω όταν τρώω, ενώ εκείνοι δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους όλη τη διάρκεια του φαγητού. Είχα καταλήξει στο συμπέρασμα πως βαριούνται να με ακούνε, όμως η μαμά μου εξήγησε κάποτε οτι το "όταν τρώνε δε μιλάνε", σημαίνει οτι δεν είναι ωραίο να ανοίγουμε το στόμα μας όταν είμαστε μπουκωμένοι.

Το χειρότερο ήταν εκείνο το "μάζεψε το δωμάτιό σου, θα έρθει και κανένας άνθρωπος". Μου ερχόταν να φωνάξω οτι ο ξένος άνθρωπος δεν έχει καμιά δουλειά στο δωμάτιό μου κι οτι θα μπορούσαμε απλά να κλείσουμε την πόρτα. Αλλά άντε να ξεμπερδεύεις μετά με τους μεγάλους!

Είναι περίεργοι αυτοί οι μεγάλοι...

2008-12-05T15:48:00.003+02:00

Μα είναι στ' αλήθεια πολύ περίεργοι μερικές φορές. Εννοούν να ζαλίζουν τους μικρότερους με συμβουλές και υποδείξεις χωρίς να τους περνάει απ' το νου οτι και οι μικροί έχουν μυαλό να σκεφτούν από μόνοι τους. Άσε που πολύ συχνά δεν τηρούν οι ίδιοι τις συμβουλές που δίνουν.
Έχω αμέτρητα παραδείγματα γύρω μου, να αναφέρω. Όμως επειδή δεν είναι και ό,τι καλύτερο να μονολογώ συνεχώς, έλεγα μήπως κάποιος από σας, έχει να σχολιάσει, πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.

Σκεφτόμουν οτι αν φτιάχναμε μια λίστα με αυτά που μας ενοχλούν στους μεγάλους, κι αν τύχει κάποτε να τη διαβάσουν έστω και μερικοί -ποιός ξέρει- μπορεί κάτι να βγεί. Στο τέλος-τέλος, θα το έχουμε μοιραστεί μεταξύ μας.

Συνάντηση στα Τρίκαλα

2008-12-05T15:40:00.005+02:00

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Τρικκαίων συνεχίζει για την τρίτη συνεχή χρονιά το επιτυχημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Παίζοντας με την λογοτεχνία» .Στα πλαίσια του προγράμματος τα παιδιά ηλικίας 6 έως 9 ετών έχουν τη δυνατότητα να προσεγγίσουν τον «μαγικό» κόσμο της παιδικής λογοτεχνίας μέσα από μηνιαία αφιερώματα σε Έλληνες συγγραφείς. Στις συναντήσεις που γίνονται κάθε εβδομάδα στο παιδικό τμήμα της ΔΒ οι εμψυχωτές του προγράμματος αφηγούνται ένα βιβλίο του προσκεκλημένου για τον μήνα συγγραφέα προσπαθώντας να μυήσουν τα παιδιά μέσω του γραπτού λόγου και της αφήγησης στην κατανόηση του νοήματος του έργου , του ήρωα, στην συνειδητοποίηση του εαυτού τους μέσω της εξέλιξης και των καινούργιων εμπειριών του παραμυθιού. Παράλληλα γίνονται δημιουργικές δραστηριότητες όπως: συζήτηση που θα αφορά το περιεχόμενο του βιβλίου, ζωγραφική, παιχνίδι ρόλων και δραματοποίηση.Το πρόγραμμα συνεχίζεται το μήνα Δεκέμβριο με αφιέρωμα στην συγγραφέα Ελένη Τσιάλτα. (Πηγή:Δημοτική Βιβλιοθήκη Τρικάλων)

Η ιστορία της ιστορίας

2008-12-04T10:52:00.002+02:00

Ο Κωνσταντίνος λοιπόν, ήταν ο πρώτος που διάβασε τα κείμενα του καινούριου βιβλίου, πριν καλά καλά να τυπωθούν. Ήταν στη Ναύπακτο, το καλοκαίρι που μας πέρασε κι εγώ κάθισα μπροστά στον υπολογιστή για να ρίξω μιά ματιά στις τελευταίες διορθώσεις, έτσι όπως μου τις είχαν στείλει από τον εκδοτικό οίκο.
Στην οθόνη εμφανιζόντουσαν οι σελίδες στην τελική τους μορφή και φυσικά η εικονογράφηση που την έβλεπα ολοκληρωμένη για πρώτη φορά. Προσκάλεσα τον Κωνσταντίνο να κοιτάξουμε τις εικόνες παρέα κι ύστερα εκείνος άρχισε να διαβάζει και τα κείμενα. Ο πρώτος αναγνώστης-παιδί, ουσιαστικά.
Όταν ήρθε η στιγμή να πάρει στα χέρια του το βιβλίο τυπωμένο, αναρωτήθηκε ποιός να ήταν αυτός ο οκτάχρονος Μητσάκος στον οποίο το αφιέρωνα. Του εξηγώ λοιπόν οτι ο Μητσάκος είναι αυτός που μαθαίνει πρώτος, ακόμα και τις ιδέες που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι. Κωνσταντίνε μου, κάπου στο Αγρίνιο, εύχομαι καλή αντάμωση και καλές γιορτές.

Το ρολόι με τις δεκατρείς ώρες

2008-12-04T09:47:00.013+02:00

- Άκου να σου πω μικρέ, σε παρατηρώ τόσες μέρες που σε βέπω στενοχωρημένο. Όποιο κι αν είναι το μαράζι σου, απόψε που είναι παραμονή χριστουγέννων, κάνε μια ευχή.
- Έχω ακούσει πως οι ευχές πιάνουν μιά φορά στα χίλια χρόνια, απάντησε το μικρό παραμύθι.
- Τί χάνεις να δοκιμάσεις; Έτσι κι εγώ πέρυσι, ευχήθηκα ν' αποκτήσω αστέρι στην κορυφή μου,
- Κι έπιασε η ευχή σου;
- Για πέρυσι, έπιασε, είπε το χριστουγεννιάτικο δέντρο κι έγειρε λίγο την κορυφή του, να κοιτάξει έξω απ' το παράθυρο.
Το Μπακαλόχαρτο μάζεψε όλο του το κουράγιο και συνγκεντρώθηκε να ευχηθεί το μοναδικό πράγμα που θα το έκανε ευτυχισμένο εκείνη τη στιγμή...

Τί να ευχήθηκε άραγε το τσαλακωμένο μπακαλόχαρτο; Κι είναι τάχα αλήθεια πως οι ευχές πιάνουν την παραμονή των χριστουγέννων; Τα παραπάνω συμβαίνουν στο Ρολόι με τις δεκατρείς ώρες που βρίσκεται στη διπλανή στήλη.
Αυτό το βιβλίο, εκτός από τις ιστορίες που κρύβει μέσα του, έχει και τη δική του μικρή ιστορία, που αφορά το φίλο μου τον Κωνσταντίνο. Του την αφιερώνω παρακάτω:

(Δηλαδή, χμμ ... παραπάνω. Αφού οι αναρτήσεις προχωρούν ανάποδα)

...κι αρώματα!

2008-12-03T15:52:00.009+02:00

Άλλη πάλι μυρωδιά που την έχω συνδέσει κυρίως με τις μέρες των χριστουγέννων, είναι εκείνη της κανέλλας. Το μέλι βρίσκεται κι αυτό στη λίστα μαζί με το πορτοκάλι, μα φυσικά η βασίλισσα όλων, είναι η μυρωδιά της σοκολάτας. (Εδώ δεν μιλάμε για μικροδόσεις, μιλάμε για ποσότητες).
Θα μπορούσα να περάσω ώρες μέσα σ' ένα χώρο που να μυρίζει σοκολάτα, παίρνοντας βαθειές εισπνοές και φυσικά, δοκιμάζοντας συνέχεια. Έχει κανείς αντίθετη άποψη; Περίεργη είμαι να δω πώς αλλιώς μπορεί να μυρίζουν τα χριστούγεννα για κάποιον από σας. Κι ακόμα πιό περίεργη είμαι να δω αν τόση σοκολάτα που έχουμε εδω πέρα, σας άνοιξε καθόλου την όρεξη.

Μυρωδιές ...

2008-12-02T23:05:00.019+02:00

Μπήκαμε για τα καλά στο μήνα των γιορτών, στον τελευταίο του χρόνου. Κάθε τέτοιες μέρες μου αρέσει να μένω πιό πολύ στο σπίτι και να το απολαμβάνω στολισμένο και μυριστό. Νομίζω οτι δεν υπάρχουν πιό "σπιτικές" μέρες από τούτες.

Όσες δουλειές κι αν έχω στη διάρκεια της μέρας, τις κανονίζω έτσι που μόλις βραδιάζει να μπορώ να πιάσω τη γωνιά μου στον καναπέ, με τα φωτάκια και τα διάφορα υπέροχα άχρηστα μικροαντικείμενα που αραδιάζουμε πάνω στα έπιπλα και τους τοίχους, να λαμπυρίζουν λες και μου ψιθυρίζουν σε κάποιον δικό μας κώδικα.
Αν έχω ακόμα αδιάβαστες και τίποτα σελίδες από τα βιβλία που προσπαθώ να τελειώσω, ακόμα καλύτερα. Αυτές οι στιγμές δεν γυρίζουν πίσω. Συμβαίνει συχνά να μην έχω χρόνο να διαβάσω μονορούφι κάτι που ξεκίνησα κι έτσι οι "ώρες του καναπέ" όπως τις λέω, είναι οι αγαπημένες μου.

Κι οι μυρωδιές του σπιτιού έρχονται και ξεσηκώνουν μέσα μου τόσες εικόνες από παλιότερα χριστούγεννα, που θαρρείς και με παίρνουν να κάνουμε ταξίδια στο χτες, που χωρούν σε δευτερόλεπτα. Ειδικά όταν συνδυάζονται με κάποια γεύση! Πόσα μπορεί να σου φέρει στο νου μια μυρωδιά ή η ανάμνηση μιας ξεχασμένης γεύσης!! Ολόκληρο βιβλίο μπορείς να γράψεις!

Αυτό ακριβώς συνέβη με έναν γάλλο συγγραφέα, τον Μαρσέλ Προυστ, που -βουτώντας ένα κεκάκι στο ζεστό του τσάι- ένοιωσε να ξαναζεί τόσο έντονα, κάποια πράγματα, που έγραψε μ' αυτή την αφορμή, το "Αναζητώντας το χαμένο καιρό". Βέβαια το βιβλίο αυτό δεν είναι για παιδιά, κάποτε όμως θα το συναντήσετε και θα ξέρετε πώς ξεκίνησε να γράφεται. Υπάρχουν για σας, γεύσεις που τις έχετε συνδέσει με όμορφες στιγμές; Υπάρχουν μυρωδιές που σας θυμίζουν έντονα κάτι που ζήσατε; Εμένα ας πούμε, η μυρωδιά της μαστίχας στο τσουρέκι, μου θυμίζει τις χριστουγεννιάτικες επισκέψεις στο σπίτι της νονάς μου.

Η νονά είχε πάντα για μένα ένα μεγάλο ποτήρι χυμό πορτοκαλιού κι ένα τεράστιο κομμάτι μοσχομυριστό τσουρέκι. Είχε κι ένα μικρό-μικρούλικο κουτάκι κάθε φορά. Τόσο που χωρούσε στη χούφτα μου.. Μου το έδινε την ώρα που φεύγαμε, μαζί μ' ένα φιλί στο μάγουλο: "Το δωράκι της μικρής μας", έλεγε στη μαμά. Κι η μαμά μου απαντούσε με τη σειρά της: "Πόπο, πάλι χρυσαφικό της κάνεις! Δεν ήταν ανάγκη να ..."

Δεν θυμάμαι τί άλλο της έλεγε η μαμά. Ούτε τί είχαν ακριβώς όλ' αυτά τα κουτάκια, θυμάμαι. Ίσως γιατί εγώ λαχταρούσα όσο τίποτ' άλλο, μιά κούκλα.

Όταν γυρίζαμε στο σπίτι και με ρωτούσαν: "Τί σου έδωσε η νονά;" εγώ απαντούσα: "τσουρέκι". Αυτό είχα κρατήσει μέσα μου, κι αυτό κρατώ ακόμα. Α, ναι, κρατώ κι εκείνα τα φιλάκια στο μάγουλό μου.