Θα ήθελα

Θα ήθελα, να είχα κρατήσει εκείνη τη ζωγραφιά με το "μαμά σαγαπό". Θα ήθελα, να έχω ζωγραφίσει εγώ, το "κου-κου" του Γύζη και να έχω γράψει το "Άσμα ηρωικό και πένθιμο" του Ελύτη. Να ζω πιο συχνά, στο θαλασσινό μου σπίτι. Να ήσαν δικοί μου οι στίχοι της Αφροδίτης Μάνου "Με το καλοκαίρι μάλωσα". Ακόμα, θα ήθελα να ξανααγκαλιάσω τον παππού μου. Να πείσω την Συμεώνη, στον Παπάδο, πως έχει όμορφο όνομα. Να είχα γράψει εγώ, την "Παράξενη αγάπη του αλόγου με τη λεύκα", του Χρήστου Μπουλώτη,  Ίσως και αρκετά άλλα που δεν γράφτηκαν ακόμη.
Θα ήθελα να κρατήσω έτοιμα βιβλία στα χέρια μου, μερικά κείμενα που κρύβονται στο συρτάρι μου, να γινόταν στ' αλήθεια να μιλάει ο Λυσίας και να βλέπω πιο συχνά τις φίλες μου απ' το γυμνάσιο.
Θα ήθελα να έμπαινε μάθημα στα σχολεία η νοηματική, να μην είχαν τόσο θλιμμένη ματιά τα αδέσποτα και να κρατούσαν περισσότερο, τα φυτά στο μπαλκόνι μου.
Θα ήθελα να είχα τηλεφωνήσει στο Νίκο για τη γιορτή του. "Δεν πειράζει, του χρόνου θα το θυμηθώ" είπα στον εαυτό μου. Όμως "του χρόνου" ήρθε χωρίς το Νίκο.