Γυρίζοντας πίσω στις σελίδες του παλιού blog


20/9/10

Άφησα πίσω μου τη μικρή πόλη δίπλα στη θάλασσα και γύρισα στην Αθήνα για λίγες μέρες. Το έκανα αυτό με βαριά καρδιά. Τα νερά είναι ακόμα πολύ χλιαρά, οι βαριές ζέστες έχουν μείνει πίσω και ο Σεπτέμβρης είναι ο πιό γλυκός μήνας του χρόνου. Αν δεν είχα εκείνες τις υποχρεώσεις...
Να όμως που χτύπησαν τα πρώτα τηλεφωνήματα: Καλωσήρθατε / πώς περάσατε / καιρό είχαμε να σας δούμε / θα περάσω να σας δω και τέτοια. Μπορεί να ακούγονται τόσο συνηθισμένες οι κουβέντες ετούτες, όμως φέρνει χαρά να είσαι ξανά με ανθρώπους και πράγματα που αγαπάς.
"Μα... κι εκεί που ήσουν μέχρι τώρα, είχες ανθρώπους και πράγματα που αγαπάς" μου λέει ο εαυτός μου. Τελικά, μήπως το "καλά" βρίσκεται παντού όπου αγαπάμε και μας αγαπούν, όποια εποχή κι αν έχουμε;
Αναρτήθηκε από Eleni Tsialta στις 15:51 



Αύριο τελειώνει το καλοκαίρι. Αυτό ισχύει επίσημα στο ημερολόγιο και φέρνει κι ένα μικρό τσίμπημα μέσα μας, όταν το ακούμε. Έχουμε συνδέσει το φθινόπωρο με ένα "τέλος εποχής" που δεν μας αρέσει, ίσως επειδή στην πατρίδα μας το καλοκαίρι είναι συνώνυμο των διακοπών, που σε ποιόν δεν αρέσουν. Ειδικά για τους μαθητές, τέλος καλοκαιριού = αρχή σχολείων.
Όταν πήγαινα κι εγώ στις μικρές τάξεις, μας είχαν μάθει ένα παιδικό τραγούδι που έλεγε "...αγαπώ το σχολειό μου και το έχω σπιτικό μου... όλα, όλα τα παιδιά, πάντα με καλή καρδιά". Όχι μόνο δεν ήξερα κανένα παιδί που να συμφωνούσε, αλλά σκεφτόμουν πόσα τερτίπια σκαρφίζονται οι μεγάλοι για να κουκουλώσουν αυτό που όλα τα παιδιά ξέραμε: Το σχολείο δεν μας ενθουσίαζε.
Ωστόσο πιάνω συχνά τον εαυτό μου να θυμάται με πολλή αγάπη εκείνες τις μέρες κι αναρωτιέμαι τώρα πιά, τί είναι αυτό που με κάνει να γυρίζω πίσω. Που με κάνει να συναντάω με απερίγραπτη ευχαρίστηση όσες παλιές συμμαθήτριες μπορώ ακόμα να βρίσκω, να χαμογελάω όταν ξεθάβω σχολικές φωτογραφίες και να συγκινούμαι όταν ανασκαλεύω παλιά σκονάκια ή σκίτσαρισμένες σελίδες βιβλίων.
Ε, λοιπόν, η σχολική ζωή δεν ήταν μονάχα οι στιγμές που έπεφτε σιωπή αγωνίας κάθε φορά που άνοιγε ο κατάλογος. Ούτε το βιαστικό ξεφύλλισμα, στο διάλειμμα πριν απ' την επόμενη ώρα. Η σχολική ζωή ήταν όλα τα άλλα. Όλα εκείνα που δεν θυμάμαι λεπτομερώς ένα προς ένα αλλά που με κάνουν να κοιτάζω απ' το μπαλκόνι μου τους μαθητές που ξεκινούν αυτές τις μέρες και να αναρωτιέμαι πώς νοιώθουν. 


Ήτανε χτες η γιορτή της μητέρας. Θα ήθελα να είχα βρει χρόνο να γράψω εδώ δυό λόγια γι αυτό. Ίσως και να βάλω μια φωτογραφία με κάποια λουλούδια. Όμως χτες είχαμε βαφτίσια στο σπίτι. Κι εγώ δεν άνοιξα καν, τον υπολογιστή.
Θα έγραφα κάτι για τα παιδιά και τις μαμάδες, κάτι για τη γιορτή αυτή, κάτι σαν τόσα που γράφονται κάθε χρόνο. Αλλά δεν πρόλαβα, και σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Θεωρητικά, έχασα την ευκαιρία.
Όμως τούτη τη στιγμή, έτσι καθώς είμαι μπροστά στον υπολογιστή και χωρίς εσύ να το ξέρεις, μαμά, θέλησα να σου γράψω κάτι που δεν θα διαβάσεις, μιας κι εσύ δεν κατέχεις από οθόνες και μπλογκς. Εσύ χαμογελάς μονάχα όταν μας βλέπεις να πληκτρολογούμε με μανία,και κάνεις ησυχία για να μη μας διακόψεις. Εσύ περιμένεις υπομονετικά να τελειώσουμε και ίσως στο βάθος να νοιώθεις και περήφανη που φτάσαμε να ξέρουμε πράγματα που ποτέ σου δεν πλησίασες.
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι πόσες ώρες περνάς μόνη σου, τώρα που παιδιά κι εγγόνια μεγάλωσαν και "έχουν τα δικά τους". Κι άλλες φορές πάλι, με τα διάφορα που καταπιάνομαι, ξεχνάω ακόμα και ν' αναρωτηθώ. Και τότε, απ' την μισόκλειστη πόρτα του χώρου δουλειάς, έρχεται και τρυπώνει η μυρωδιά της σπανακόπιτάς σου: "Ε, παιδάκι μου, σας την έφτιαξα μπας και γλυτώσετε λίγη ώρα, να ξεκουραστείτε..."
Σε κοιτάζω που βγαίνεις απ' το δωμάτιο. Καμιά σβελτάδα στο βήμα σου. Καμιά βιασύνη στις κινήσεις σου. Και τα χέρια σου έχουν κηλίδες καφετιές. Πόσες φορές μας χάιδεψαν αυτά τα χέρια σου, μαμά. Πόσες φορές έπλασαν, κούμπωσαν, έτριψαν, έσφιξαν, σήκωσαν, στη ζωή σου; Στη ζωή μας!
9 Μαίου,η γιορτή της μητέρας! Στη χτεσινή μέρα, μιλούσαν για σένα. Για σας. Για τις μάνες. Ήταν μια μέρα απ' τις πολλές. Από τις τόσες και τόσες που θέλω να σου πω "Χρόνια σου πολλά μαμά" κι ας μην κρατάω λουλούδια στα χέρια μου. Πιάνω ένα χαρτάκι πάνω απ' το γραφείο. Είναι λευκό.

"Μαμά σ' αγαπώ" γράφω πάνω του και το κολλάω στον καθρέφτη σου.

Και του χρόνου!
Αναρτήθηκε από Eleni Tsialta στις 17:20